Het afgelopen jaar ondersteunden zorgkundigen voor het eerst de verpleegkundigen op de spoedafdeling van Vitaz-campus Moerland. Adjunct-hoofdverpleegkundige Lore Mannaerts en zorgkundige Leen Janssens blikken terug op een zeer geslaagd pilootproject.
“Ik ben net mijn vast contract gaan ondertekenen”, glundert Leen trots terwijl we ons klaarmaken voor het interview. Vorig jaar startte ze bij Vitaz in het kader van het actieplan ‘Samen aan zet, herteken de zorg’. Aanvankelijk was dat met een jaarcontract, samen met de drie andere zorgkundigen: Dominique, Laura en Alana. Die laatste passeert toevallig en klinkt even enthousiast: “Bij mijn vorige werkgever had ik een vast contract. Dat ik heb opgezegd om hier te kunnen doen wat ik altijd al heb willen doen. Zo blij dat ik mijn hart ben gevolgd.”
De liefde is duidelijk wederzijds. “Ik kan niet uitgedrukt krijgen hoe dankbaar wij zijn om de zorgkundigen naast ons te hebben. Het zijn allemaal zeer lieve, zorgende persoonlijkheden. Ze vullen elkaar heel mooi aan”, vindt adjunct-hoofdverpleegkundige Lore. “Ik ben superblij dat het pilootproject wordt uitgebreid en ze een vast contract hebben gekregen.” “Wij ook”, lacht Leen. “Ik merk zo hard dat de kwaliteit van de zorg is gestegen vanaf het moment dat de zorgkundigen hier een voet hebben binnengezet. Ze zijn al een onmisbare schakel geworden op onze spoedgevallendienst. En dat in amper een jaar tijd”, besluit Lore.
Ondersteuning
Wauw! Wat hebben de zorgkundigen gedaan om die lofzang te verdienen?
Leen: “Als zorgkundige sta ik vooral in voor de verzorging van de patiënten. Er zijn wel honderdeneen dingen die moeten gebeuren terwijl de verpleging eigenlijk geen tijd heeft. Daar ondersteunen wij. Ik help patiënten bijvoorbeeld aan- en uitkleden als ze binnenkomen. Ik ga ermee naar het toilet, geef hen een hand om vast te houden tijdens bloedafnames en voer hun parameters in. Soms help ik ook met gipsen, wonden uitwassen of de patiënt wassen.
Als de spoed begint vol te lopen, wordt er geschoven en gaan patiënten naar de gang. Dan is het belangrijk dat wij hen goed in de gaten houden. De verpleging heeft daar op dat moment geen tijd meer voor. Daarom passeren wij regelmatig om te zien of alles in orde is en te vragen of ze iets nodig hebben.”
Wuiven van ver
Lore: “Als verpleegkundigen zitten wij inderdaad soms met onze focus al ergens anders. Er komt zoveel op ons af. Bij de zorgkundigen blijft die focus altijd liggen op het zorgen. Ze stralen dat zorgende ook allemaal uit.”
Leen: “Ik kan nog altijd niet vatten dat de verpleegkundigen al die kleine dingetjes er voordien bij hebben gepakt. Ik denk dan aan al die belletjes, de patiënten naar de kamers brengen, … gewoonweg alles. Ik begrijp niet hoe ze dat jarenlang hebben bolgewerkt, nog tot vorig jaar. Dat is toch zottenwerk?”
Alle andere verpleegkundigen zijn allicht ook heel blij met de extra handen. Hoe verloopt de samenwerking?
Leen: “Als we toekomen, wuiven ze al van ver. ‘Hey, jullie zijn er! Jeuj!’, roepen ze dan. Ze zijn echt heel vriendelijk en dankbaar. Vooral héél dankbaar.” (lacht) “En behulpzaam ook. Soms nemen ze ons mee bij een uitzonderlijke situatie. Dan mogen we eens volgen wat er gaat gebeuren. Dat is enorm boeiend. Dat ze ervoor openstaan om ons er mee in te betrekken, is fantastisch.”
Lore: “Ik denk dat het ook ons doel is geweest om hen niet te hard te beperken tot dat puur zorgkundige stuk. We willen hen meenemen in de mooie casussen die er soms zijn. Ze hebben ook opleidingen gekregen om ons indien nodig bij te staan tijdens bijvoorbeeld reanimatie.”
Mekaar herkennen
Dat klinkt alsof jullie samen al een hoop memorabele momenten hebben beleefd. Welke zijn vooral bijgebleven?
Leen: “De mooiste momenten deel ik met patiënten die jammer genoeg op korte tijd meerdere malen moeten binnenkomen. Soms kom ik in de gang mensen tegen die hier al hebben gelegen. Dan wuiven ze, vragen ze hoe het nog gaat en hebben we een gesprekje. Ik vind het telkens bijzonder om die mensen terug te zien en mekaar te herkennen. Op dat moment zie ik dat ze heel blij zijn dat ik hen nog ken. Dan worden ze plots geruster. Ik wist niet dat een bekend gezicht zien een geruststelling kan zijn voor wie terugkomt naar de spoed.”
Hoe is de opstart van de zorgkundigen eigenlijk meegevallen?
Leen: “In het begin vond ik het enorm spannend, zeker na 10 jaar administratief werk. Maar vanaf de eerste dag was er meteen een klik.”
Lore: “Het was voor iedereen even zoeken, want ook voor ons was het iets nieuws. Er is wel vrij snel een harmonie gevonden tussen de zorgkundigen en de verpleging.”
Leen: “Uiteindelijk was het een intensief, maar heel aangenaam jaar. Ik heb al dikwijls gezegd dat ik hier gigantisch veel energie van krijg. Echt elke dag blik ik ’s avonds tevreden terug op een goede dag. Elke dag, elke patiënt en elke problematiek is anders. Dat is zo boeiend. Soms denk ik: dat was toch iets speciaals. Die ga ik niet vergeten. En een uur later denk ik: …maar deze ook niet. Dan komen er weer drie binnen, waarvan ik denk: amai, dat was toch ook bijzonder.”
De droom
De job geeft je duidelijk enorm veel energie.
Leen: “De job an sich, maar ook het enthousiaste team. Die komen allemaal zo goed overeen. Ze steken er mee de schwung in. Ze zorgen er ook voor dat alles goed verloopt. Dat is heel plezant om te zien.”
Lore: “De sfeer zit goed en de onderlinge hulpvaardigheid is enorm groot. Dat maakt dat het werk ondanks de drukte – want het is enorm druk op spoedgevallen – toch draaglijk blijft. Ondanks dat de groep zo groot is, heb ik wel de indruk dat we één team zijn. Het volledige team met verpleegkundigen, zorgkundigen en logistieke medewerkers bestaat trouwens uit bijna 90 personen, waarvan een 75-tal verpleegkundigen.”
Hoe ziet de toekomst eruit nu het proefproject is verlengd?
Lore: “Ik zou het aantal zorgkundigen graag nog willen uitbreiden. Ik droom ervan om 24 uur op 24 en 7 dagen op 7 een zorgkundige op spoed te hebben. Ik denk dat het echt een exponentiële groei zou betekenen voor de kwaliteit van de zorg hier op de dienst.”
Zin om Vitaz te versterken als zorgkundige? Bekijk onze vacatures.
