Tamara Dullaert en Lynn Eeckman zijn vroedvrouwen in hart en nieren. Ondertussen hebben ze al honderden baby’s mee op de wereld gezet. Al doen ze zoveel meer dan dat. Tijd voor een blik op en achter de roze wolk. “Wist je al dat wij soms mee gaan met de MUG? Dat geeft altijd een adrenalinekick.”
Eigenlijk is de Materniteit een ziekenhuisje binnen ons ziekenhuis. Het team verzorgt immers een brede waaier van diensten voor zwangere vrouwen. “Die variatie maakt het heel leuk werken”, vindt Tamara. Lynn knikt: “We doen allebei de drie diensten: Materniteit, Verloskwartier en Neonatologie. “Wij doen veel meer dan de gynaecologen assisteren tijdens de bevallingen. Wij verzorgen de mama’s, kijken hen na. Wij helpen hen bij het wassen en met de babybadjes. Ook bij het borstvoeding geven, begeleiden wij hen.”
Uitdagend
“Daarnaast is gezondheidsvoorlichting een belangrijk stuk van ons werk. Wij geven mensen informatie rond zwanger zijn en bevallen. We organiseren infosessies en prenatale consultaties. Die laatste doen we zowel in Sint-Niklaas als op de andere campussen. Dan doen we allerlei controles zoals de suikertest. We werken met monitors, bijvoorbeeld om te luisteren naar de hartslag van de baby. Er zit dus ook een technisch stuk in onze job. En een administratief stuk. Die combinatie vind ik heel tof. Dat maakt het uitdagend.”
Jullie vangen ook spoedgevallen op in het Verloskwartier en dienen bij Neonatologie gespecialiseerde zorgen toe aan zieke of te vroeg geboren baby’s.
Lynn: “Patiënten komen inderdaad ook toe als er een probleem is, bijvoorbeeld bij bloedverlies.”
Tamara: “Het wordt soms wat vergeten, maar wij zijn inderdaad wel een spoedgevallendienst op dat vlak. We hebben bijvoorbeeld een patiënte gehad die al aan het bevallen was aan de lift. We zijn haar daar gaan halen en hebben haar naar binnen geholpen. Niet lang daarna was de baby er al.”
"Een bevalling begeleiden, blijft leuk om te doen."
Geen saaie nachten
Lynn: “In de nachten staan wij hier in Sint-Niklaas met zes vroedvrouwen, wat meer is dan op andere diensten. Dat is nodig, want wij hebben regelmatig patiënten die ’s nachts bevallen. De baby’s moeten ook om de zoveel tijd eten. Vooral in borstvoedingen ondersteunen kruipt heel veel tijd. Bij lang niet alle baby’s lukt dat meteen.”
Tamara: “’s Nachts hebben wij amper saaie momenten. Er gebeurt altijd wel iets. Het is niet alleen baby’s knuffelen en pampers verversen.”
Lynn: “En suikerbonen eten, nog zo’n cliché.” (lachen)
Jullie zitten inderdaad niet altijd op een roze wolk. Net als op Spoed moeten jullie soms reanimaties doen en zijn er overlijdens.
Tamara: “Wij zijn vaak degenen die starten met een onverwachte reanimatie. Dat is iets waar wij op getraind worden en regelmatig opleiding voor volgen. Ook bij problemen zoals bloedingen weten wij heel goed wat wij moeten doen.”
Mee met de MUG
Lynn: “Wij hebben een grote verantwoordelijkheid. Wij zijn de ogen van onze gynaecologen. Wij zien de harttonen. Wij volgen de bevallingen op. Wij overleggen wel heel veel met de artsen, die nog altijd de eindverantwoordelijkheid hebben. Samen hebben wij uiteindelijk twee levens in handen. Bij tweelingen zijn het er zelfs drie.”
Tamara: “Wist je trouwens dat wij soms mee gaan met de MUG? Dat geeft altijd een adrenalinekick. Het kan bijvoorbeeld gaan om een zwangere vrouw die thuis een bloeding heeft gekregen of om een onverwachte bevalling. Soms vraagt de thuisvroedvrouw assistentie. Ik ben zo al bij een arts op consultatie beland voor een dame die vroegtijdige contractieweeën had. Het is dus echt heel uiteenlopend.”
Jullie zien al vele jaren lang elke dag baby’s geboren worden. Doet dat jullie nog iets?
Tamara: “Ja, zeker. Een baby, dat blijft vertederen vind ik. Een bevalling begeleiden, blijft leuk om te doen.”
Lynn: “Het is toch een mijlpaal in mensen hun leven waar je deel van uit mag maken. Ik vind dat nog altijd speciaal. Voor mij voelt het als een voorrecht. Als het je niets meer doet dan is het tijd om ermee te stoppen denk ik.”
Warm gevoel
Wat zijn jullie favoriete momenten?
Tamara: “Baby'tjes die een tijdje bij ons op de Neonatologie zijn geweest eindelijk naar huis mogen laten gaan, geeft mij veel voldoening. Soms hebben zij ook al een traject in een Universitair Ziekenhuis achter de rug. Voor de ouders is dat een hele vermoeiende, intense en stressvolle periode. Wij zijn er dan voor hen. Wij staan hen bij om te zorgen voor hun kindje. Die mini’s letterlijk zien groeien en stapjes vooruit zien zetten, dat geeft mij echt een warm gevoel.”
Lynn: “Voor mij zijn dat nog altijd de bevallingen. Dat is de essentie. Natuurlijke bevallingen vind ik de mooiste, omdat die patiëntes hun instincten volgen en echt hun oerkracht gebruiken. Dat vind ik zo tof. Ik vind het ook altijd plezant om bijvoorbeeld in de supermarkt patiënten tegen te komen. Vaak herkennen ze mij nog. ‘Het is echt tof om u nog eens te zien’, zeggen ze dan. Dat geeft mij voldoening. Dan weet ik dat ik het destijds goed heb gedaan.”
Het klinkt alsof je aan een specifieke natuurlijke bevalling denkt. Vertel?
Lynn: “Ik denk onder andere aan een patiënte die tijdens een consultatie zei dat ze graag zonder epidurale wou bevallen. Op de dag van de bevalling kwam zij binnen met een beetje last. Toen ik het overnam, braken haar vliezen spontaan. Zij wou graag in bad en is behoorlijk vlot bevallen. Rechtstaand. Dat is nogal atypisch. Ik heb amper iets moeten doen. Het lukte mij zelfs niet meer om handschoenen aan te trekken. Ook de gynaecoloog is er niet op tijd geraakt. Ik bukte mij en ineens zag ik het hoofdje al. Dat is de magie van het bevallen, dat het zo natuurlijk vlot gaat.”
"De nadrukkelijke manier waarop ze me bedankte,
deed me helemaal stralen."
Geen foefkes
Ongetwijfeld hebben jullie veel meer memorabele bevallingen beleefd. Welke zijn jullie nog bijgebleven?
Lynn: “Ik heb een bedankbrief van een patiënte op mijn koelkast hangen. Deze week heb ik hem nog eens gelezen. Het gaf me terug een warm gevoel. Toen ze toekwam, zei ze meteen dat ze heel graag een epidurale wou. Ik onderzocht haar en zag dat het daar al te laat voor was. Daardoor was ze even in paniek. ‘Het gaat echt heel snel gaan. Ik maak u geen foefkes wijs’, zei ik om haar te kalmeren. En niet veel later was het al zover.
Enkele weken later kwam ze mij die brief afgeven. Die nadrukkelijke manier waarop ze me toen bedankte, deed me helemaal stralen. Het was ook een lange brief. ‘Je hebt me inderdaad geen foefkes wijsgemaakt’, stond erin.” (lacht)
Teamwork
Tamara: “Ik heb ook zo’n mooi bericht ontvangen van een patiënte die bij mij in arbeid was, maar in een andere shift is bevallen. Dat heb ik nog altijd. Ze stuurde het een halfjaar nadien om ons team en de gynaecoloog nog eens extra te bedanken. Er zaten enkele fotootjes van haar baby bij. Na haar bevalling heeft ze complicaties gehad. Ze heeft zelfs kort in coma gelegen op Intensieve Zorgen. Toen ze terug stabiel was, is ze samen met haar kindje nog even bij ons op de Materniteit gebleven. Het was een heftig verhaal. Maar dan doet het me des te meer deugd om achteraf nog te horen dat het goed met hen gaat.”
Lynn: “Het is inderdaad met het hele team dat we er staan om bevallingen tot een goede einde te brengen. Ik vind dat het wel gezegd mag worden dat in ons team echt iedereen een belangrijke schakel is.”
Tamara: “Het teamwork is bij ons zo belangrijk. Zonder ons team zijn wij niet veel.”
Volg het team van de Materniteit met deze en meer belangrijke schakels op Instagram.
