Adjunct-hoofdverpleegkundige Joep Vanhoegaerden ontdekte zijn passie voor verpleegkunde na enkele jaren werken. De twintiger pauzeerde zijn carrière om terug naar school te gaan. Een geslaagde stage deed Joep zwichten voor onze PAAZ-afdeling. Enkele maanden nadat hij daar startte, groeide hij al door tot adjunct. “Dat had ik echt niet verwacht.”
Naar eigen zeggen was Joep een van de leerlingen die aan het einde van de middelbare schooljaren niet wist wat verder te studeren. “Dus dan ben ik maar gaan werken”, zegt hij. Al snel mocht Joep aan de slag bij de CM. “Daar heb ik bijna twee jaar administratief werk gedaan. Ik werkte er graag en voelde dat de zorg mij wel lag. Maar na verloop van tijd werd ik het beu om vast te zitten aan tijdelijke contracten. Ik had meer zekerheid nodig.”
Dat vond Joep even bij een juwelier. “In mijn vrije tijd had ik mezelf websites leren maken. Omdat ik alle nodige programma’s al goed kende, mocht ik bij de juwelier aan de slag om de webshop verder uit te bouwen. Leuk werk, maar ik bleef hoe langer hoe meer zitten met een wrang gevoel. Die commerciële wereld paste niet bij mij. Ik wilde mij inzetten voor mens en maatschappij.”
Fijne dynamiek
Wat heeft je uiteindelijk geïnspireerd om verpleegkunde te studeren?
Joep: “Ik kwam op het idee door een koppel verpleegkundigen dat ik ken. Zij hebben een hele fijne dynamiek in hun gezin. Dat matchte wel met mij. Als ik hun verhalen hoorde, merkte ik dat zij een heel ander leven leiden. Dat triggerde mij wel. Het menselijk denken en de wetenschap hebben me altijd al geïnteresseerd. Het voelde als echt iets voor mij, dus ben ik gestopt met werken en heb ik me ingeschreven bij de Odisee-hogeschool.”
Geen evidente stap om te zetten, toch?
“Nee, dat klopt. Zeker omdat ik op dat moment al op eigen benen stond. Mijn moeder moedigde me aan om er toch voor te gaan. Zij heeft me enorm gesteund. Zonder haar had ik dit niet kunnen doen. Daar blijf ik haar heel dankbaar voor. Toen ik startte met de opleiding zat ik met heel veel angst. Ik had al enkele jaren niet meer op de schoolbanken gezeten. Ik wist dus niet of het wel haalbaar zou zijn. Dat bleek gelukkig wel het geval. Ik heb mijn drive heel snel teruggevonden.”
"We behandelen onze patiënten als de diamanten die ze zijn
en zien alle facetten van die diamant."
Ogen geopend
Wanneer kreeg je de smaak voor psychiatrie te pakken?
“Tijdens het tweede jaar van mijn opleiding liep ik stage in de Kliniek Voor Ontwenning van Psychiatrisch Ziekenhuis Sint-Lucia. Ik had net een mindere stage gehad op de afdeling Neurochirurgie van het UZ Brussel, waardoor mijn motivatie was gezakt. Eigenlijk zag ik die tweede stage niet meer zitten. Achteraf gezien besef ik dat het stigma me parten speelde. Ik verwachtte me aan veel agressie en marginalisatie. Toch heb ik geprobeerd om er met een open blik naartoe te gaan. Uiteindelijk was die stage het beste dat me op dat moment had kunnen overkomen.”
Waarom deed die stage je overstag gaan?
“Het wierp een heel ander licht op de zorg. Ik maakte er kennis met holistische zorg, wat me nog altijd enorm aanspreekt. Ik vind het heel verruimend en menswaardig. Dus ja… die stage heeft mijn ogen geopend.”
Goed geoliede machine
Hoe ben je uiteindelijk op onze PAAZ-afdeling beland?
“Bij Odisee is dat een van de vaste leerwerkplaatsen voor de derdejaars Verpleegkunde. Mijn ervaring op de PAAZ heeft mijn verwachtingen overtroffen. Ik voelde dat het juist zat. Op de PAAZ-afdeling zie je patiënten uit de hele maatschappij. Echt iedereen kan je hier tegenkomen. We werken niet in niches. De patiënten krijgen ook geen label opgeplakt. We vertrekken vanuit de persoon en diens verhaal en noden. Dat spreekt mij enorm aan. Op de korte tijd dat onze patiënten hier verblijven, zien we hele mooie evoluties.”
Het smaakte duidelijk naar meer.
“In het vierde jaar heb ik hier nog twaalf weken verdiepende stage gedaan. Daarna bleef ik achter met het gevoel dat ik nog lang niet was uitgeleerd. Zelfs nu leer ik nog elke dag bij. Ik vond het ook een geweldig team. Dat draaide als een goed geoliede machine. Daar wou ik wel deel van uitmaken. Nadat ik een jaar geleden afstudeerde, ben ik meteen op de PAAZ gestart als verpleegkundige. Enkele maanden later werd de functie van adjunct-hoofdverpleegkundige opengezet. Meerdere collega’s moedigden me aan om ervoor te gaan. Na lang twijfelen heb ik dat gedaan. Dat ze effectief voor mij zouden kiezen… dat had ik echt niet verwacht. Sinds november ben ik dus adjunct. In het begin was het enorm wennen, maar ik ben wel blij dat het zo is gelopen.”
Multidisciplinair werken
Wat maakt jullie team zo geweldig?
“Ons team is op meerdere vlakken heel sterk. Zo zorgen we even goed voor elkaar als voor onze patiënten. We zijn ons er hier heel goed van bewust dat we allemaal maar mensen zijn die kwetsbaarheden hebben. Daarnaast werken we heel multidisciplinair. In ons team is iedereen belangrijk, elke expertise doet ertoe. Dat zit hier ingebakken. We behandelen onze patiënten als de diamanten die ze zijn en zien alle facetten van die diamant.
Tot slot hebben we een heel humoristisch team. We lachen vaak met grappige situaties, zowel onderling als samen met de patiënten. Dat is heel belangrijk, want het schept vertrouwen. Zeker tijdens crisismomenten kan dat in het team mee het verschil maken. Crisismomenten zijn er wel, maar soms speel ik evengoed spelletjes met de patiënten of houden we een karaokeavond.”
Zin in een stage op de PAAZ-afdeling? Of wil je er werken als jobstudent? Het kan! Klik op de links voor meer info.
