Sinds 1 januari is Vitaz een geconventioneerd centrum voor transgenderzorg. Daardoor worden de kosten voortaan grotendeels terugbetaald. Een van onze patiënten is Lore. Tot voor september ging zij door het leven als Bart. Voor haar transitietraject kwam ze helemaal van het Kempense Geel naar ons genderteam in Sint-Niklaas. Welke stappen heeft ze de afgelopen jaren gezet? En hoe gaat het nu?
Al van jongs af aan voelde Lore dat ze liever een meisje was geweest. “Op mijn vijfde of zesde merkte ik al dat ik jaloers was op de meisjes. Op die leeftijd sta je daar nog niet bij stil. Het heeft geduurd tot mijn zestiende tot ik wist dat ik in het verkeerde lichaam zat. Waarom had ik geen vrouw kunnen zijn, vroeg ik mij af. Dat had ik veel liever gehad. Dat was begin jaren ’80, toen het nog een groot taboe was. Daarom heb ik het jarenlang onderdrukt. Mijn moeder had het wel door denk ik. Ik bestelde bijvoorbeeld weleens meisjesondergoed via postorderbedrijven. Dat heeft ze dikwijls ontdekt, maar ze heeft het nooit ter sprake gebracht.”
Veel steun gehad
Waardoor ben je toch met je transitie gestart?
Lore: “Drie jaar geleden is het me allemaal teveel geworden. Al wat ik jaren had onderdrukt, kwam ineens mee naar boven. Ik begon te piekeren en sliep niet meer. Daarom ging ik naar een slaapexpert. Hij heeft me doorverwezen naar seksuologe Sofie Ruts. Ik zat er volledig door toen ik bij haar belandde. Ze heeft toen iets heel simpels gezegd waar ik ineens terug van opfleurde. ‘Ik ga u erdoor helpen’, zei ze. Dat heeft ze ook gedaan. Ik ben haar er enorm dankbaar om.
Sofie heeft me heel goed begeleid doorheen het hele traject. Ze heeft me veel informatie gegeven. Ze heeft me geholpen om er met mijn vrouw over te praten. Want hoe kaart je zoiets aan, dat je anders bent? Dat vond ik moeilijk. Zeker omdat we gelukkig getrouwd zijn. Ik was bang om mijn vrouw te verliezen. Sofie heeft me daar heel goed mee geholpen. Ook mijn partner heeft ze goed begeleid. We zijn 25 jaar samen. Die hele tijd heeft ze me Bart genoemd. Logisch dus dat ze nog moet wennen aan mijn nieuwe naam. Voor de rest heeft ze er geen probleem mee. Ik heb enorm veel steun gehad van haar en mijn zoon.”
"Sofie vertelde me dat Vitaz ook twee
hele gerenommeerde artsen heeft."
Minder lang wachten
Je hebt de laatste drie jaar een hele weg afgelegd. Letterlijk en figuurlijk. Waarom heb je voor Vitaz gekozen?
“In het begin kende ik alleen het genderteam van het UZ Gent. Ik hoorde dat daar een lange wachttijd is. Van sommige mensen die het in Gent hebben laten doen hoor ik dat het daar goed is gegaan, maar dat die lange wachttijd wel een mentale impact heeft. Sofie vertelde me dat Vitaz ook twee hele gerenommeerde artsen heeft die genderoperaties doen. Ze zei dat de wachttijd hier minder lang is. Al zei ze er wel bij dat je altijd moet wachten. Je moet minstens een jaar hormoontherapie doen voordat de operatie kan doorgaan.
Ik wist dat ik er al lang klaar voor was, dus ik wou het zo snel mogelijk achter de rug hebben. Tot nu toe heb ik er zeker geen spijt van dat ik het bij Vitaz heb laten doen. Al van in het begin had ik hier direct vertrouwen in de mensen.”
Je bent je transitietraject gestart met therapie. Wat waren je volgende stappen?
“Ik denk dat mijn eerste afspraak met dokter Claus in mei 2023 was. Ik heb een mammografie laten nemen, een echografie en een paar bloedonderzoeken. In augustus zijn we gestart met de hormoontherapie. Omdat dokter Claus een endocrinoloog is, volgt hij ook mijn diabetes op.
Een jaar later, in mei 2024, had ik mijn eerste kennismaking met dokter Peters. Hij is de plastisch chirurg die de genitale operatie heeft gedaan. Die kan trouwens pas doorgaan na het akkoord van het genderteam. De artsen hebben me allebei heel goed geïnformeerd.”
"Het gaat beter dan verwacht.
Ik voel me goed in mijn vel."
Weinig pijn
24 september 2024 was de grote dag: de operatie.
“Dat was een enorme opluchting. Het was geen blok die van mijn schouders viel, maar een heel appartement. Een wolkenkrabber. Het is allemaal uitstekend verlopen. Dat zei ik ook tegen Jade, de collega van Sofie, toen ze me nadien kwam vragen hoe het ging. Ik heb een heel fijn verblijf gehad op de afdeling, Heelkunde 5. Ze hebben me daar heel goed opgevangen. Ik heb me daar altijd goed gevoeld en veel gelachen samen met de verpleging. Daar heb ik van genoten. Gelukkig heb ik weinig pijn gehad. De verzorging was optimaal. Op een gegeven moment heb ik laten vallen dat ik graag oploskoffie drink. Speciaal voor mij hebben ze toen oploskoffie gebracht.” (glimlacht)
Ondertussen zijn we enkele maanden verder. Hoe gaat het nu?
“Het is allemaal nog heel gevoelig, maar het genezingsproces verloopt heel goed. Dokter Peters had me gezegd dat het bijna een jaar zal duren voordat alles volledig genezen is. Maar het gaat beter dan verwacht. Ik voel me goed in mijn vel. Dat merken de meeste mensen ook aan mij. Ze zeggen dat ik er vrolijker uitzie. Ik ben heel blij met wat ik nu heb. Het is goed zo, dus een borstvergroting ofzo ga ik niet meer doen. Ik ga wel zeker nog terugkomen naar dit ziekenhuis, hopelijk in goede gezondheid.”
Vriendelijk & gastvrij
“Zo dadelijk ga ik nog terug langs de afdeling om dag te zeggen en een aantal mensen te bedanken. Eigenlijk wil ik graag echt iedereen bedanken. Echt iedereen is hier fantastisch, van de verpleging en artsen tot de logistiek assistenten die de maaltijden bedelen, de schoonmaak en het personeel van de cafetaria. Ze zijn hier allemaal zo vriendelijk en gastvrij. Toen mijn partner me kwam bezoeken, was ze daar ook van onder de indruk. Zij merkte ook dat de mensen hier tijd voor je maken, dat ze altijd wel een babbeltje willen doen. Dat heb je echt niet overal. Daardoor heb ik het gevoel dat Vitaz voor mij een tweede thuis is geworden.”
Hoe werkt het genderzorgteam? Bekijk hier het antwoord op deze en meer vragen.
Lees meer:
- Kosten gendertransitie vanaf 1 januari ook terugbetaald bij Vitaz
- Patiënt Guido: “De mensen doen hun job hier met hun hart en dat merk je”
- Patiënt Jean-Marie: “Met verstomming gekeken vanuit mijn ziekenhuisbed”
- Patiënt Gunther: “Zo goed ontzorgd en gerustgesteld”
