Als student-verpleegkundige in volle covidpandemie stagelopen op Intensieve Zorgen (IZ) … het klinkt allesbehalve evident. Toch kreeg verpleegkundige Annelore De Meyer in die periode de passie voor Intensieve Zorgen te pakken. De afgelopen 2 jaar is die alleen maar opgelaaid. Wat houdt haar job in en hoe intensief is het eigenlijk?
“Het heeft tot in het zesde middelbaar geduurd voordat ik wist wat ik wou studeren. Toen hoorde ik op de radio dat je tijdens een inleefmoment een dag mee mocht draaien in het ziekenhuis. Dat sprak mij wel aan. Zo kon ik zelf ervaren hoe het was om verpleegkundige te zijn. Het viel zo goed mee dat ik het ben gaan studeren bij Odisee.”
“Eigenlijk ben ik meteen van de schoolbanken naar hier gekomen. In 2020 heb ik vier weken meegedraaid op Intensieve Zorgen. Toen was de pandemie nog volop aan de gang. De impact op onze afdeling was groot. We moesten de hele tijd shields en maskers dragen. Dat maakte het moeilijk om mensen te herkennen. Ik was blij dat ik nog eens drie maanden terug mocht komen in het najaar van 2021. Toen was het niet zo erg meer. Tijdens die tweede stage heb ik de dienst pas echt leren kennen.”
Nooit alleen
Je hebt ook stage gelopen op de spoedafdeling van AZ Sint-Blasius en op Medium Care Neurochirurgie in het UZA. Waarom heb je uiteindelijk voor onze Intensieve Zorgen gekozen?
Annelore: “Ik heb lang getwijfeld tussen Spoed en Intensieve. Dat tweede lag mij meer. Spoed daagde me niet uit zoals IZ dat doet. Ik heb graag veel afwisseling tussen de pathologieën. Dat vind ik hier ook een voordeel tegenover het UZA. Daar hoorde ik dat als je op Intensieve start, je meteen een pathologie moet kiezen. Er zijn namelijk meerdere IZ-afdelingen. Hier liggen alle pathologieën samen op één afdeling. Ik zie dus van alles wat.
Een tweede reden waarom ik voor Vitaz heb gekozen, is omdat het team supervriendelijk was. De collega’s stonden echt open voor alles. Dat vond ik een enorm pluspunt. Je mag hier zelf heel veel ideeën aanbrengen bij de collega’s en de artsen. Ook multidisciplinair zit het contact megagoed. Ik vond het tof dat ik hier de kans kreeg om met de heftigere casussen aan de slag te gaan. Zeker nadat ze me in het begin loslieten, heb ik een paar zware casussen gehad. Maar ondanks dat ik alleen stond, heb ik meteen gemerkt dat ik er nooit alleen voor stond. De collega’s komen altijd helpen – nu nog trouwens. Dat vond ik een heel mooi pluspunt.”
Veel wondzorg
Een brede waaier aan pathologieën betekent veel afwisseling in je job. Wat doe jij zoal?
“Bij ons zijn de patiënten heel kritiek. De meesten liggen in een coma. Elke verpleegkundige verzorgt maximaal drie patiënten. Daar komen veel technieken bij kijken. Bij ons is er veel wondzorg en zijn de wonden vaak groot. Er zijn veel drains die verzorgd moeten worden. Dat zijn buisjes die bijvoorbeeld vocht uit de buik afvoeren. Vaak is er ook aan hun hoofd veel te verzorgen. Onze comateuze patiënten kunnen bijvoorbeeld niet zelf hun tanden poetsen of slikken, dus wij maken hun mond schoon. We draaien onze patiënten regelmatig om en verfrissen hun rug.
Als we klaar zijn met de ochtendzorg, is het meestal 10 of 11 uur. Dan beginnen de dokters rond te gaan en doen we aanpassingen. We starten bijvoorbeeld met sondevoeding, switchen de medicatie of passen de beademingsmachine aan. Sommige patiënten hebben een scan nodig. Als ze beademd worden, moeten we ook al het materiaal inpakken en meenemen. Dat duurt al snel een halfuur. Er komt dus wel wat bij kijken, maar dat maakt het ook boeiend.”
"Als de patiënten voor het eerst in maanden kunnen praten
met hun familie, zijn dat altijd supermooie momenten."
Als je patiënten in coma liggen, bouw je allicht meer een band op met hun families?
“Van de drie patiënten is er vaak wel eentje wakker hoor. Maar inderdaad, we hebben hier vooral met de families veel contact. In het begin vond ik het niet makkelijk om hen te woord te staan. Af en toe moeten we immers slecht nieuws brengen. Ondertussen voel ik wel goed aan hoe ik het best aanpak.
Zeker als patiënten maandenlang bij ons liggen, bouw je op den duur een band op met de familie. Soms hebben we hele lieve families. Dan merk je dat ze appreciëren wat we allemaal doen en dat ze echt mee zijn in het verhaal. Dat geeft me veel voldoening.”
Eindelijk terug praten
Welke momenten geven jou het meeste voldoening?
“Als de patiënten echt slecht zijn geweest dan is het fantastisch om te zien dat ze er toch nog door zijn gekomen. De mensen die lang in coma liggen, krijgen vaak een tracheacanule in de hals. Als die canule is geplaatst, kunnen ze tijdelijk niet meer spreken. Als ze ontwaken, moeten ze opschrijven wat ze willen zeggen.
Zodra ze voldoende hersteld zijn, kunnen we een spreekknop op de tracheacanule plaatsen. Zo kunnen ze voor het eerst na twee maanden ofzo praten met hun familie. Dat zijn altijd supermooie momenten. Je ziet dan dat die familie superblij is en emotioneel wordt omdat de patiënt iets kan zeggen. Ze zijn dan zo opgelucht dat ze na al die tijd terug kunnen praten. Dat is ook het moment waarop je ziet dat er weer iemand thuis is.”
Wauw! Ik kan me voorstellen dat de dankbaarheid groot is.
“Zeker na een lange tijd in coma te liggen, zijn ze ons soms zo dankbaar. Als de patiënten op Intensieve Zorgen vertrekken, zijn ze meestal stabiel maar nog niet goed. Ze gaan dan verder herstellen op een verblijfsafdeling. Hoe het met hen afloopt, weten wij meestal niet. Vaak komen ze wel nog met hun families bij ons langs voordat ze naar huis gaan. Dan komen ze ons nog bedanken of iets afgeven. Het doet mij altijd deugd om hen terug te zien. Als ik hen dan zie stappen of zie zitten in de rolstoel denk ik: amai, na zo’n lange tijd in coma te liggen zijn ze er toch terug doorgekomen. Dat is mooi om te zien. We hebben immers niet altijd mooie verhalen. Het kan hier ook slecht aflopen.”
"Wij kunnen samen zwanzen en lachen. Dat maakt het leuk werken,
ondanks dat het soms heftig is."
Samen op café
Je had het inderdaad al over heftige casussen. Hoe gaan jullie daarmee om?
“We hebben een heel hecht team met collega’s waarop we kunnen terugvallen. Als we een patiënt verliezen die zeer acuut was, gaan we soms na onze shift samen iets drinken. Dan kunnen we even ventileren. Soms sturen de collega’s ook een berichtje om te vragen of alles goed is. Ondanks dat iedereen zijn eigen patiënten heeft, kunnen we op elkaar rekenen. Die omkadering is echt belangrijk. Wij hebben ook met onze artsen een hele goede band. Wij kunnen samen zwanzen en lachen. Dat maakt het leuk werken, ondanks dat het soms heftig is.
Wij hebben trouwens ook een afdelingspsychologe – een superlieve. Zij is er vooral om de families op te vangen, maar ze ontfermt zich ook over ons. Als ze in de buurt is, komt ze altijd even vragen hoe het gaat. Je merkt dus wel dat iedereen met je in zit. Dat maakt het leuk werken.”
Intensieve Zorgen zoekt nog verpleegkundigen. Bekijk de vacature. Of moet je nog aan je studies beginnen? Volg dan net als Annelore een inleefmoment om te proeven van het verpleegkundige, zorgkundige of logistieke beroep.
Archieffoto: Studio Fameus
