Eind januari belandde Guido in ons ziekenhuis met een longontsteking. Die bleek zo zwaar dat de 79-jarige een maand in coma lag op Intensieve Zorgen. Zijn familie vreesde het ergste. Gelukkig zette Guido weer stapjes vooruit. Na drie spannende maanden neemt hij afscheid op de afdeling Geriatrie 1. “Ik wil graag nog echt iedereen bedanken, want ze zijn allemaal superlief.”
Aanvankelijk werd Guido opgenomen bij Geriatrie 1. Na enkele dagen vereiste zijn gezondheidstoestand extra zorg. Daarom werd hij begin februari op Intensieve Zorgen in een kunstmatige coma gebracht en beademd. “Mijn man kon niets meer”, herinnert zijn vrouw Irene zich. “Hij was op sterven na dood. Wij hebben wekenlang met de telefoon langs ons bed geslapen omdat we dachten dat het slecht zou aflopen.”
Veel empathie
“Op een gegeven moment dachten we dat dokter Buelens kwam zeggen dat het voorbij was. Maar hij zei dat als ze geen kans hadden gezien, ze dat niet allemaal zouden proberen. ‘Er is een kans, zei hij. Ze is klein, maar we gaan ervoor.’ Hij bracht het op een mooie manier met heel veel empathie, zonder iets te verzwijgen. Hij was eerlijk, want hij heeft ons niet beloofd dat het zeker goed zou komen. Heel rustig legde hij uit wat de volgende stappen zouden zijn. Dat allemaal op een empathische manier brengen, is geen gemakkelijke job. Chapeau. Het heeft mij veel rust gebracht.”
“Meer dan drie weken lang heeft mijn man geslapen. Wij kwamen regelmatig langs, pakten zijn hand vast en vroegen hem om erin te knijpen. Niets. Wekenlang niets. Tot hij op een dag zijn wijsvinger een beetje naar omhoog tilde. Euforisch waren we. Omdat zijn vinger bewoog.”
“Toen hij eindelijk wakker werd, was hij zo verzwakt dat hij niets meer kon. Hij was 30 kilo afgevallen. Als ze hem draaiden om hem te wassen of te verzorgen, was hij bekaf. Ze hebben geprobeerd om hem in de zetel te zetten, maar het heeft amper vijf minuten geduurd. Zelfs dat ging niet.”
"Als je iets nodig hebt, zijn ze er direct.
Wij staan daar nog van versteld."
Goed opgevangen
Op 28 februari werd Guido terug naar Geriatrie 1 gebracht. “De grootste kritische zorg was eraf, maar toch kregen we van de geriater meteen de boodschap dat het niet zeker was of het wel in orde zou komen”, vertelt Irene. “Hij was stabiel, maar bleef kritiek. We waren nog altijd heel ongerust.”
“Ze hebben ons meteen goed opgevangen. Elke ochtend mochten we even bellen om te horen hoe het ging. Dat heb ik een tijdlang elke dag gedaan. We vonden het heel fijn dat ze even tijd wilden maken om ons te vertellen hoe het ging. Dat zijn kleine dingen die ze niet hoeven te doen, maar het stelde ons wel gerust. Ook de mensen van Intensieve Zorgen verdienen een pluim. Ze zorgen zowel voor hun patiënten als voor ons. Als je iets nodig hebt, zijn ze er direct. Wij staan daar nog van versteld.”
Behandeld als volwassene
De afgelopen weken heeft Guido hard gewerkt aan zijn herstel. “Ik moest revalideren, want ik hing bij wijze van spreken nog met stukken en brokken aan elkaar”, vertelt hij. Om hem daar zo goed mogelijk bij te helpen, werden allerlei experten betrokken. Naast de verpleegkundigen, dokter Desmet en zijn assistenten zag Guido regelmatig de kinesist, ergotherapeut, logopedist, diëtist en de sociale dienst.
“Elke keer hebben we op voorhand uitleg gekregen over wat er ging gebeuren. Ze hebben ons bijvoorbeeld verteld hoe de sondevoeding werkte. In het begin kreeg hij enkel dat, want hij kon niet slikken. Ze zeiden ons vaak dat ze het al eens met hem besproken hadden en dat hij al akkoord ging. Dat vond ik wel knap. Zeker in het begin was hij nog helemaal verward omdat hij net uit de coma kwam. Hij sloeg wartaal uit. Toch deden ze die inspanning om hem als een volwassene te blijven behandelen.”
Verschil gemaakt
“Na enkele dagen is hij terug in de positieve zin beginnen evolueren. Die sondevoeding heeft zeker geholpen, maar ook zijn wilskracht”, zegt Irene. “Na de sondevoeding kreeg hij enkel gemalen eten, dus puree. Op een gegeven moment heeft Guido tegen de diëtiste gezegd dat hij liever geen puree meer at. Hij hield niet van de structuur. Toen hebben ze met de logopediste hard gewerkt aan het slikprobleem. Daardoor kon hij terug normaal eten. Dat zijn kleinigheden, maar die extra moeite heeft voor hem het verschil gemaakt.”
Nu Guido terug normale maaltijden kan eten, is hij er des te dankbaarder voor. “Het eten is hier zeer goed”, zegt hij. “Het is fantastisch goede soep, dat moet ik zeggen. Ik voel mij hier meer op hotel dan in vele hotels. En daar heb ik nog begeleiding en revalidatie bij… Ik ben hier echt supercontent.”
"Een paar minuten nadat ik de kaart had afgegeven,
stonden de verpleegkundigen al aan mijn bed."
Staande ovatie
“De begeleiding en opvolging is op deze afdeling echt à la minute”, vindt Guido. “Het is onvoorstelbaar hoe de mensen hier springen als je een probleem aankaart of op het belletje duwt. De verpleging is perfect. Ik ben hier elke dag ’s ochtends en ’s avonds heel goed verzorgd geweest. Ze zijn heel menselijk en superlief. Allemaal.”
“De ergotherapeute heeft enorm veel gedaan voor mij. Ik ben ook wel zelf aan de slag gegaan met de tips die ze me gaf. Ze heeft me gisteren nog in en uit mijn bed leren stappen. Vanmiddag lukte het me al. Ook de kinesisten zijn allebei voortreffelijk.”
“De ergotherapeuten geven bijna bij alles een staande ovatie”, lacht Irene. “Wij zeiden op een gegeven moment dat hij door de gang strompelde. De ergotherapeute verbeterde ons. ‘Nee nee’, zei ze, ‘hij doet dat keigoed’. Dat vond ik leuk, dat hij zo gemotiveerd werd.” Guido is het daarmee eens: “Ze hebben me altijd aangespoord, maar met goede opmerkingen. Ik heb nooit druk gevoeld.”
Bedankkaart
Guido zal het team van Geriatrie 1 zo te horen niet snel vergeten. En het team zal hem allicht blijven herinneren dankzij zijn grote bedankkaart. Die staat vol complimentjes voor iedereen die hem de afgelopen maanden er bovenop heeft geholpen. “Een paar minuten nadat ik de kaart had afgegeven, stonden de verpleegkundigen al aan mijn bed. ‘Amai, wat heb jij geschreven. Zo tof!’, zeiden ze. Het is een hele enthousiaste groep. Ze willen het plastificeren en ophangen. Ik heb het gewoon maar gezegd zoals het is, zonder overdrijven.”
“Toen we de kaart aan het schrijven waren, wilden we niemand vergeten”, meent Irene. “We zijn iedereen heel dankbaar, van poetsdienst tot geneesheer en assistenten. De schoonmaaksters werken echt hard. Chapeau. Hetzelfde geldt voor de verpleging. Niets is teveel. Dokter Desmet is een hele aangename man. De ergotherapeut, logopedist, kinesist en de sociale dienst zijn allemaal om ter vriendelijkst. Je merkt dat die mensen hun job allemaal met hun hart doen en met veel plezier.”
En nu?
Nu het afscheid is genomen, vertrekt Guido naar een woonzorgcentrum. “De bedoeling is om daar goed te leren stappen en met een rollator te leren wandelen”, vertelt hij. “Als dat lukt, mag hij terug naar huis komen”, vult Irene aan.
“De sociale dienst heeft de overdracht naar het woonzorgcentrum perfect geregeld”, vindt Guido. “Ze zijn me deze middag nog laatste richtlijnen komen geven en me komen vertellen hoe het daar reilt en zeilt. Ik wil niet stoefen over hoe goed ik hier word behandeld, maar ik kan bijna niet anders.”
“Ik heb beloofd dat als ik binnen enkele weken terug vlotter kan stappen, ik zeker nog eens langskom. Dan kom ik eens laten zien wat ze van die doodzieke mens die ze hier hebben binnengekregen nog hebben kunnen maken. En dan weten ze wat er nog van mij is geworden”, glimlacht hij.
Wil jij bijdragen aan mooie verhalen zoals dat van Guido? Onze geriatrische teams zoeken nog versterking. Ontdek alle troeven van Geriatrie en onze vacatures.
Meer Geriatrie:
- Dokter De Mulder: “Bij Geriatrie bundelen we de krachten van het hele team”
- Hoe liefde voor ouderenzorg innovatie stimuleert
- Omgaan met dementie? Experten Els en Kristy delen 6 tips
- Hoofdverpleegkundige Greet ruilde woonzorgcentrum in voor afdeling Geriatrie
- Sara en Joris werken én studeren: "Aanrader voor pasafgestudeerden"
- Ergotherapeute Els deelt tips om valpartijen te vermijden
