‘Op latere leeftijd terug gaan studeren, is dat niet moeilijk?’ Die vraag krijgt verpleegkundige Kim Van de Weyer regelmatig. Op 34-jarige leeftijd ging ze dankzij VDAB betaald terug naar school bij Sint-Carolus. Na succesvolle stages bij Vitaz, startte ze een jaar geleden op de afdeling Gastro-Enterologie. “Het zijn heftige jaren geweest, maar ik ben heel blij dat ik het heb gedaan.”
“Als je later terug gaat studeren, moet je er wel echt terug inkomen. Maar eens je vertrokken bent, leer je helemaal anders dan vroeger”, vertelt Kim enthousiast. “Leerstof absorberen, gaat niet meer zo vlot. Je moet het vaker herhalen. Maar nu weet je wel heel goed waarom je het doet.”
Pretpark
“Vroeger zat ik op school omdat het moest. ‘Waarom heb ik later in godsnaam wiskunde nodig?’, dacht ik toen. Nu weet ik dat ik het allemaal keihard nodig heb, en waarom. Ik heb een totaal andere kijk op de dingen. Een duidelijk doel hebben, geeft zoveel motivatie. Dat heeft me de energie gegeven om bij wijze van spreken drie keer zoveel te leren dan toen ik 18 was.”
Toen studeerde Kim interieurvormgeving. “Daarna heb ik enkele jaren als technisch tekenaar gewerkt, maar ik deed het niet echt graag. Dat was het niet. Tegelijk was ik al van kleins af aan geboeid door het ziekenhuis. Telkens we hier voorbijreden, reageerde ik met ‘wauw!’ … alsof ik een pretpark zag. Ik was enorm onder de indruk, ook als ik hier binnenkwam. Ik zag de dokters en verpleegkundigen passeren en vond dat super indrukwekkend. Eigenlijk vind ik dat nog altijd.”
Goed opgevangen
In 2020 heb je beslist om je te herscholen. Wat was de aanleiding?
“Ik was altijd aan het praten over verpleegkunde en het ziekenhuis. Over hoe tof ik dat vond. Tijdens de coronaperiode zei mijn vriend op een dag: ‘Zou je niet beter gewoon starten met die opleiding?’ Ik besefte dat hij gelijk had en ben naar de VDAB gestapt. Van hen mocht ik kiezen of ik de bachelor of de HBO5-opleiding Verpleegkunde zou doen. Omdat ik een gezin heb, leek het me slimmer om voor die laatste te kiezen.”
Dat betekent drie jaar terug achter de schoolbanken. Daar ben je in 2020 bij Sint-Carolus mee gestart. Nog altijd blij om?
“Het zijn heftige jaren geweest, maar ik ben heel blij dat ik het heb gedaan. Superblij. Ik zou het iedereen aanraden. Het is ook zo’n goede school. De leerkrachten zijn heel persoonlijk. Fantastische mensen. Zeker toen mijn vader overleed in 2022, hebben ze me heel goed opgevangen. Daardoor heb ik later bij Nefrologie-Endocrinologie nog een inhaalstage gedaan. Ook daar ben ik heel goed opgevangen geweest. Ik werkte er heel graag.”
"Ik vertel 's avonds nog altijd even enthousiast
over hoe mijn dag was."
Meer van dit
Heeft stagelopen bevestigd dat dit het wel is voor jou?
“Al van in het begin. Ik herinner me nog mijn allereerste stagedag, in een woonzorgcentrum. Toen ik die avond thuiskwam, ben ik niet gestopt met babbelen. Ik ben blijven vertellen over wat ik allemaal mocht doen en hoe leuk ik het vond.
Mijn lief zat naar mij te kijken en zei verwonderd: ‘Ben jij nu echt content omdat je luiers hebt vervangen?’ ‘Ja’, zei ik en dan ben ik beginnen vertellen over de verschillende formaten enzo. (lacht) Dolenthousiast was ik. Ik voelde dat ik de dag nadien graag terug wou gaan en meer van dit wou doen. Dat gevoel heb ik nog elke dag. Ik vertel ‘s avonds nog altijd even enthousiast over hoe mijn dag was.”
Klaslokaal living
Hoe was het om studeren te combineren met je gezin?
“Van in het begin heb ik gemerkt dat een aantal dingen weg moesten vallen. Mijn sociaal leven was daar één van. Nu ik eindelijk de kans kreeg om verpleegkundige te worden, wou ik het goed doen. Ik ben dus drie jaar lang niet veel buiten geweest. Het moeilijkst was om tegen mijn 10-jarige dochter te zeggen dat mama moest studeren. Dat heb ik soms wel moeten doen.
Alles stond in het teken van mijn opleiding. Rond de televisie heb ik bijvoorbeeld de Latijnse benamingen van spieren gehangen. Zo kon ik die herhalen als ik in de zetel zat. Op den duur kende mijn dochter die ook. Mijn buren en vrienden zeiden wel vaker dat mijn living precies een klaslokaal was. (lacht)
In die periode had ik online les. In de vakantieperiodes was mijn dochter thuis. Dan zat ze naast mij en volgde ze mee. Mijn vriend vroeg ’s avonds weleens wat ik die dag had geleerd. Zo begon mijn dochter op een dag neurologie uit te leggen. Ik dacht dat kan ik zo niet navertellen hoor.” (lacht)
"Ik was meteen deel van het team
en werd overal in meegepakt."
Studentvriendelijk team
In september 2023 ben je afgestudeerd met hoge onderscheiding. Proficiat! Sindsdien werk je op de afdeling Gastro-Enterologie. Vanwaar die keuze?
“Ik heb de pathologie leren kennen door mijn vader. Tijdens mijn studies heeft hij leverkanker gekregen, later galwegkanker met snelle uitzaaiingen naar de lever en pancreas. Daardoor werd hij behandeld door enkele artsen van ons team. Na zijn overlijden ben ik mijn laatste stage, de leerwerkplek, bij Gastro-Enterologie komen doen. Ik voelde dat het pancreas-levergedeelte mij superhard ligt, dus wou ik graag blijven.
De collega’s zijn geweldig. Ze hebben me heel goed opgevangen tijdens mijn stage. Ik had het gevoel dat ze echt wilden dat ik mijn diploma haalde. Hoe zij omgaan met studenten, vind ik fantastisch. Ik was meteen deel van het team en werd overal in meegepakt. Ze toonden me alles en toetsten af of ik het zag zitten om het al zelf te doen. Dat was heel aangenaam.
Kevin is ook een hele goede hoofdverpleegkundige. Als er iets is, voelt hij dat feilloos aan. Dan neemt hij ons even apart om te babbelen. Dat helpt, want ik voel me daarna beter. Ons hele team is trouwens vrij rechtuit, wat ik enorm waardeer.”
Heb je interesse om Verpleegkunde te studeren? Lees meer over de procedure en voordelen van herscholen via VDAB. Niet werkzoekend? Dan kan je je voltijds betaald herscholen via Kies voor de zorg of Project 600 (enkel voor zorgpersoneel).
Lees ook:
- Niki herschoolde via VDAB van elektricien tot verpleegkundige
- Project ‘Kies voor de Zorg’: hoe viel herscholen mee voor Rebecca?
- Claudia groeit via Project 600 door van schoonmaakster tot verpleegkundige
