Verpleegkundige Anaïs Foubert kwam van de schoolbanken toen ze 4 jaar geleden startte op de kunstnierafdeling. Ze werkt afwisselend in de dialysecentra van Sint-Niklaas en Beveren. Hoe dat meevalt? “In het begin dacht ik dat het elke dag zowat hetzelfde zou zijn, maar hier werken heeft mijn ogen wel geopend. Naast de dialyses ben ik met zoveel andere dingen bezig.”
“Onze patiënten zijn mensen met een slechte nierfunctie. Vaak kunnen ze ook niet veel meer plassen. Daarom is het belangrijk dat we vocht bij hen onttrekken. Anderzijds zuiveren we hun bloed. Het gezuiverde bloed geven we terug aan de mensen. Wij nemen de nierfunctie dus gedeeltelijk over”, legt Anaïs uit.
De covidpandemie woedde nog volop toen Anaïs startte bij Dialyse. “Ik ben in 2020 afgestudeerd met een Bachelor in de Verpleegkunde. Daarna ben ik begonnen met een masteropleiding, maar die kon enkel doorgaan via afstandsonderwijs. Dat was niet evident. In het nieuws hoorde ik dat er zoveel personeelstekorten waren, terwijl ik thuis met mijn vingers zat te draaien. Dat voelde fout. Daarom heb ik besloten om toch te gaan werken. Ik ben gestopt met de opleiding.”
"Er is altijd iemand bij je, dus je voelt je nooit alleen.
Dat gaf mij een heel veilig gevoel."
Eerst meelopen
Hoe ben je uiteindelijk bij de Kunstnier beland?
Anaïs: “Ik ben beginnen babbelen met iemand waar ik samen mee gestudeerd had. Zij werkte hier al en zei dat ze nog mensen zochten. ‘Dialyse is keitof’, zei ze. Wat ze erover vertelde, klonk inderdaad wel fijn. Daarom ben ik eens komen vragen wat het allemaal inhoudt. Dat gesprek vond ik heel positief. Voordat ik besliste, mocht ik een dag komen meelopen. Maar op één dag heb je natuurlijk lang niet alles gezien. Ondanks dat ik het nog niet goed kon inschatten, wou ik het toch een kans geven. Ik dacht ik zie wel of het iets voor mij is. En daar ben ik blij om, want het is mij heel goed meegevallen. Na vier jaar ben ik hier nog. (lacht) Ik kom nog elke dag met plezier werken. Ik vind het hier echt tof.”
Wat maakt het zo plezant werken?
“Dialyse is een hele technische job. Het is iets dat je tijdens je verpleegkundige studies bijna niet ziet. Je moet het dus leren op de werkvloer. Het is heel normaal dat je in het begin niet alles weet. Maar bij ons mag je altijd alles vragen. Dat merkte ik al snel. Op de dienst is er altijd wel iemand bij je, dus je voelt je nooit alleen. Dat heeft mij van in het begin al een heel veilig gevoel gegeven.
Ons team is ook heel tof en spontaan. Het is een groot team met collega’s van verschillende leeftijden. Wat ik ook heel fijn vind, is dat onze patiënten drie keer per week terugkomen. Daardoor leer je ze echt heel goed kennen. Je bouwt een band met hen op. Die combinatie van het technische en het menselijke contact maakt dialyse zo tof.”
Constant bijleren
Het duurt zo te horen een tijdje om dialyseren in de vingers te krijgen. Hoe is die inwerkperiode bij jou verlopen?
“Dat klopt, ja. De eerste zes weken loop je mee met je peter of meter. Dan leer je de basis. Wat is dialyse? Hoe sluit je de katheters aan en af? Wat zijn de risico’s en complicaties? Na zes weken dubbel lopen, sta je alleen. Dan leer je nog altijd enorm veel. Na zes maanden leer je bijvoorbeeld AV-fistels aanprikken. Dat is een chirurgische verbinding tussen een slagader en ader. Die heb je nodig voor bloedzuiverende behandelingen. Je leert ook de artsen assisteren bij het plaatsen van verschillende soorten katheters. Na je eerste jaar word je stilaan voorbereid om in de wacht te gaan. Dat eerste jaar leer je eigenlijk constant bij. Zelfs na vier jaar kom ik nog regelmatig nieuwe dingen tegen.”
"Mensen denken dat werken bij Dialyse
heel repetitief is, maar dat klopt niet."
Hoe zien jullie shiften en wachtdiensten eruit?
“Wij werken enkel vroeges en lates van maandag tot zaterdag. Onze dienst is telkens open tot 18.30 uur. Vanaf dan tot 6.30 uur is er niemand aanwezig. Stel dat er acute problemen of urgenties zijn dan wordt degene die in wacht is opgebeld en komt die naar het ziekenhuis. Dat gebeurt gelukkig niet zo vaak.
Omdat we niet op zondag werken, hebben we weekendwacht van zaterdagavond tot maandagochtend. Dat doen we één keer om de 6 maanden. Op dat vlak kunnen we dus zeker niet klagen. We zijn ook op Kerstmis en Nieuwjaar gesloten, waardoor we dan altijd thuis zijn. Dat vind ik wel een voordeel.”
Highcare en lowcare
Jullie wisselen ook regelmatig tussen het hoofdcentrum in Sint-Niklaas en, afhankelijk van waar jullie wonen, de perifere centra in Lokeren of Beveren. Valt dat mee?
“Ik vind van wel, ja. De afwisseling doet me deugd. Het is in Sint-Niklaas helemaal anders werken dan in Beveren. De afdeling in Beveren is lowcare, dus minder intensief. Het gaat er gemoedelijker aan toe. Hier hebben we minder patiënten, dus een heel nauw contact. Dat is heel fijn, maar soms doet het weleens deugd om in Sint-Niklaas nieuwe mensen te leren kennen. Daar zie ik ook de collega’s die Sint-Niklaas combineren met Lokeren. De afdeling in Sint-Niklaas is een highcare-afdeling. Daar behandelen we vaker zwaar zieke patiënten.”
Zo te horen hebben jullie veel afwisseling.
“Veel mensen denken dat werken bij Dialyse heel repetitief is. Dat het enkel patiënten aan- en afsluiten is. Maar dat klopt niet. In het begin dacht ik ook dat het elke dag zowat hetzelfde zou zijn, maar hier werken heeft mijn ogen wel geopend. Naast de dialyses ben ik met zoveel andere dingen bezig. Het is heel veel verantwoordelijkheid. Je hebt het leven van je patiënten in handen. Er zijn wel wat dingen die kunnen mislopen. Het doet me altijd deugd om te weten dat alle patiënten ’s avonds goed en veilig terug naar huis zijn gegaan.”
Wil jij er mee voor zorgen dat onze dialysepatiënten veilig naar huis gaan? Anaïs en haar collega’s zoeken nog verpleegkundigen. Bekijk de vacature.
Lees meer:
- Verpleegkundige Rianne: “Patiënten hebben bloedtransfusies nodig om te kunnen blijven vechten”
- Verpleegkundige Annelore: “Bij Intensieve Zorgen bouwen we vooral met de families een band op”
- Onthaalverpleegkundigen Temse: “De sfeer maakt het zo leuk werken”
