Dat revalideren een weg van lange adem is, weet patiënt Lucas als geen ander. Een jaar geleden werd hij opgenomen met COVID-19. Ondanks dat long covid werd vastgesteld en zijn gezondheid sterk achteruitging, mocht de kranige 86-jarige het ziekenhuis onlangs toch nog verlaten. Met veel dankbaarheid deelt Lucas zijn indrukwekkende ervaring.
Net als vele anderen belandde Lucas in de winter van 2021-2022 op Spoed met COVID-19. Omdat zijn gezondheid fel verslechterde, werd hij doorverwezen naar Intensieve Zorgen. “Op 28 februari 2022 werd ik daar opgenomen. Toen was ik al enkele weken ziek. Op Intensieve Zorgen ging mijn toestand verder achteruit. Ik had veel last van slijmen. Daarom werd er twee keer kort na elkaar een tracheacanule geplaatst”, vertelt Lucas. Een tracheacanule is een buisje dat via de hals in de luchtpijp wordt ingebracht. Het helpt patiënten om gemakkelijker te ademen.
Moed en wilskracht
Twee weken lang lag Lucas in coma. “Tijdens die periode lag ik vaak te dromen, ijlen en had ik zelfdodingsgedachten. Die zijn snel weer verdwenen, waarschijnlijk doordat ik uit coma kwam. Dat heb ik trouwens ook te danken aan de zorg van het verplegend personeel. Daarnaast gaven de dokters mij moed en wilskracht om verder te leven.”
Na dat dieptepunt, ging het herstel in stijgende lijn. “Een gelukkig moment was toen ik de eerste beweging kon maken, namelijk mijn wijsvinger een centimeter omhoog tillen.” Twee maanden later werd hij overgebracht naar de longafdeling. “Dat was voor mij een stimulans om de moed niet te verliezen en ervoor te blijven gaan.”
Familiale sfeer
Drie weken later bleek het herstel zodanig positief dat Lucas alweer mocht ‘verhuizen’. Hij kwam terecht bij de revalidatie-afdeling in Beveren. “Dankzij de zorg en vriendelijkheid van het personeel voelde ik mij na een paar weken thuis. Er heerste een aangename en familiale sfeer. Ook de therapeuten deden hun best om mijn spieren terug in orde te brengen.”
Op 27 januari 2023 mocht Lucas eindelijk terug naar zijn eigen huis. “Na 11 maanden terug thuiskomen was voor mij een overwinning. Ik ben nu twee maanden thuis en ben het alleen wonen al gewend”, zegt hij. De tracheacanule draagt Lucas vandaag nog steeds, waardoor praten lastig is. “De handicap van de canule en de gevolgen zijn voor mij ondergeschikt”, geeft hij mee. Momenteel revalideert hij verder op ambulante wijze.
Opvallend is dat Lucas vooral heel dankbaar is voor de zorg waarop hij het afgelopen jaar en ook vandaag nog kan rekenen. “Momenteel krijg ik veel hulp van de thuisverpleging. Daarnaast wil ik graag mijn dochters Mia en Veerle vermelden. Hun dagelijkse bezoeken en aanmoediging helpen me om verder te blijven herstellen. Tot slot wil ik iedereen nogmaals bedanken voor de zorg, de bezorgdheid en de vriendschap. Zeer genegen.”
