Op haar 78ste is Christiana nog druk in de weer op de afdeling Heelkunde 3. Ze is onze oudste vrijwilliger. Of toch voorlopig nog. Nu ze haar 20ste jubileum heeft gevierd, denkt Christiana immers aan uitbollen. “Ik heb het nooit een dag tegen mijn zin gedaan, en ik doe het nog altijd graag. Maar je moet ooit eens stoppen hé.”
Met Christiana kan je een heel eind terug in de geschiedenis van ons ziekenhuis duiken. Voordat ze startte met vrijwilligerswerk, werkte ze hier jarenlang in de schoonmaak. “Ik heb nog geweten dat de polikliniek is gebouwd. In die tijd zorgde ik voor mijn drie kinderen, die toen nog klein waren. Zodra de polikliniek opende, zag ik dat ze drie schoonmaaksters zochten. Ik reageerde op de advertentie en mocht er uiteindelijk starten. Daar heb ik jarenlang schoongemaakt. In die tijd werd er nog veel gerookt. Toen stonden er zelfs op de patiëntenkamers assenbakken. Ik startte mijn werkdagen met die leegmaken, en tegen het einde van mijn shift waren ze al terug vol. Dat kan je je nu niet meer voorstellen.”
"Ik wou graag nog iets kunnen betekenen voor de mensen."
Zwarte pieten schminken
“Ik heb altijd meer gedaan dan gewoon mijn job”, vertelt Christiana. “Zo versierde ik ons themahoekje in de hal, bijvoorbeeld met bloemen of hartjes voor Valentijn. Sinterklaas vierden we ook uitgebreid. In die tijd was er een pastorale werkgroep. Daar heb ik van in het begin meegeholpen met ons sinterklaasfeest. Ik ben jarenlang het hoofd geweest van de zwarte pieten, om hen te schminken. Ik heb hier dus eigenlijk altijd al vrijwilligerswerk gedaan. Als ze iets nodig hadden, stond ik paraat.”
Op haar 58ste ging Christiana op pensioen. “Op vrijdag had ik mijn pensioenfeestje met de collega’s van de schoonmaak… en op maandag stond ik hier al terug”, lacht ze. “Ik ben ermee gestart omdat het hoofd van de vrijwilligers, meneer De Hert, het me had gevraagd. Vrijwilligerswerk leek mij wel leuk om anderen te helpen en om bezig te blijven. Ik wou graag nog iets kunnen betekenen voor de mensen. De eerste drie maanden hielp ik op een geriatrische afdeling, waar ik alles heb geleerd. Daarna hadden ze iemand nodig bij Heelkunde 3. Het is een heel jong team met vriendelijke, enthousiaste mensen. Bianca, het diensthoofd, verdient ook echt een pluim. Ik zit hier dus goed.”
Praten met patiënten
Wat doe jij hier als vrijwilligster?
Christiana: “Ik kom hier ’s ochtends altijd om half acht toe om het ontbijt te helpen opdienen. Zo zie ik al meteen wie er ligt en kan ik de mensen al een eerste keer aanspreken. Dat geeft me al een eerste indruk. Sommige patiënten beginnen meteen te vertellen. Zo weet ik wie nood heeft aan een babbeltje. Ik zeg hen dan dat ik straks nog terug zal komen. Sommige patiënten help ik ook met bijvoorbeeld boterhammen smeren. Op de dienst kijk ik na of er nog genoeg ontsmetting en handschoenen zijn en vul ik aan. Ik vul de waterkannen en breng ze rond. Op de kamers zorg ik ervoor dat er nog zeepjes zijn en dat de ontsmetting is bijgevuld. Dat soort dingen.”
Hoe valt het contact met de patiënten mee?
“Mensen zeggen me soms dat ze hier geen vrijwilligerswerk zouden willen doen. Ze denken dat er teveel miserie is. Maar dat heb ik nooit gedacht. Ik voel mij hier goed. Hier liggen veel mensen die net geopereerd zijn en bijvoorbeeld een stoma hebben gekregen, maar dat is mij niet vreemd. Ik heb in het verleden zelf zware operaties ondergaan. Ik weet hoe het voelt. Soms deel ik mijn ervaringen met de patiënten. Ik merk dat het wel helpt. Als ze in de put zitten, probeer ik hen moed in te praten. Patiënten die net een stoma hebben gekregen, hebben het daar vaak moeilijk mee – zeker de dames. Hen zeg ik altijd dat ze het perfect zelf kunnen leren verzorgen. En dat ze dat zeker moeten doen. Ze kunnen zich nog altijd netjes verzorgen en opkleden. Dat zien mensen niet aan je, dat je een stoma hebt.”
"Elke week heb ik hier goede babbels...
en dan ga ik altijd met een goed gevoel naar huis."
Dekentje & sokken
Zo te horen kan je hier veel betekenen voor de patiënten.
“Ja, het doet mij wel goed om er voor hen te zijn. Als ik naar hier kom, moet ik even alles loslaten en op de patiënten focussen. En dat helpt mij ook wel. In plaats van bezig te zijn met mijn eigen problemen, focus ik op de patiënten moed geven. Ik probeer altijd lief te zijn tegen de mensen en hen te helpen. Soms is dat door te vragen hoe het met hen gaat en of ik nog iets kan betekenen. Ik zag onlangs bijvoorbeeld een oudere dame in een dun nachtkleedje met blote voeten aan haar raam zitten. Ik vroeg haar of ze het niet te koud had en ben een dekentje en sokken gaan halen. Toen ik het dekentje over haar heen drapeerde, heeft ze me denk ik wel honderd keer bedankt.”
Je stelt allicht ook vaak patiënten gerust voordat ze onder het mes gaan?
“Dat klopt, ja. Ik heb deze ochtend nog een lange babbel gehad met een van onze patiëntes. Ik heb haar gerustgesteld dat het wel goed komt. Al zal ik nooit iemand zeggen dat ze niet bang mogen zijn. Ik raad hen altijd aan om dat net wel te zeggen. Ze kunnen bijvoorbeeld hun hart uitstorten tegen de dokter voordat ze in slaap worden gedaan. Dat kan deugd doen. Als ik er met de patiënten over praat, merk ik vaak ook al dat hun angst vermindert. Dan zie ik ze opfleuren.” (glimlacht)
Samen koffie drinken
In december was je officieel 20 jaar vrijwilliger. Goed gevierd?
“Ik heb op de afdeling een boeket bloemen gekregen. Een mooie verrassing. En meer moet dat voor mij niet zijn. Ik hoef er niets voor terug te krijgen. Ik vind het wel fijn dat de collega’s dat hebben onthouden. Ondertussen voelt het alsof ik deel van het team ben. Als ze bijvoorbeeld op de afdeling pauze nemen om een koffietje te drinken, komen ze mij ook roepen. Onlangs mocht ik zelfs mee met het hele team gaan eten op restaurant. Elke week heb ik hier goede babbels… en dan ga ik altijd met een goed gevoel naar huis. Nee, ik heb mij nog geen dag beklaagd dat ik hier vrijwilligerswerk ben komen doen.”
Het klinkt alsof je dit nog een hele tijd zou kunnen doen.
“Ik heb me net voorgenomen om stilaan in schoonheid af te sluiten. Dit jaar wordt dus waarschijnlijk mijn laatste. Niet dat ik het beu ben. Ik heb het nooit een dag tegen mijn zin gedaan, en ik doe het nog altijd graag. Maar je moet ooit eens stoppen hé.”
Wil jij Christiana opvolgen? Of help je liever op een andere manier? Bij Vitaz hebben we verschillende mogelijkheden voor jong en oud. Bekijk de voordelen en vacatures.
