Patiënte Pedrouchka bracht onlangs haar vierde boek en tweede autobiografische werk uit, Kleine grootse momenten. Daarin beschrijft ze onder meer haar traject bij het pijncentrum en op de verblijfsafdeling neurochirurgie. Wij vroegen haar naar haar allermooiste momenten en ervaringen in ons ziekenhuis.
Het startpunt van haar lange lijdensweg was een ingreep die ze in 2007 in een ander ziekenhuis onderging. “Er gebeurde een medische fout, waardoor een zenuw werd beschadigd. Toen ik wakker werd, had ik enorm veel pijn. Mijn arts geloofde dat precies niet echt. Op een gegeven moment zei hij dat mijn pijn niets te maken had met zijn afdeling. Hij verwees me door.”
Pedrouchka werd door de jaren heen in verschillende ziekenhuizen behandeld. Tevergeefs, want de pijn kwam steeds terug. Tijdens een van de vele ingrepen die ze onderging, werd een neurostimulator geplaatst. Dat apparaatje geeft elektrische pulsen af om chronische pijn te verlichten. “Na een maand is de neurostimulator uitgevallen. De dokter kon het niet meer herstellen. Hij haalde er een vertegenwoordiger van de producent bij. Die vertelde me dat ik voor mijn probleem best naar Sint-Niklaas kwam. ‘Daar zit de coryfee, professor Van Buyten’, zei hij. Zo ben ik bij Vitaz beland.”
Eindelijk geholpen
“Het was zo’n verademing om bij professor Van Buyten terecht te komen. Hij was het tegenovergestelde van wat ik kende. Ik herinner mij nog de manier waarop hij mij die eerste keer ontving. Ik kreeg meteen het gevoel dat ik niet patiënt nummer zoveel was. Hij kende mijn verhaal al. Hij kende mijn dossier. Hij had het ook besproken met de vertegenwoordiger. Hij zei: ‘Het kan niet dat jij al zo lang rondloopt met zoveel pijn. Ik ga jou helpen. Wij gaan ervoor zorgen dat het wordt hersteld.’ En dat heeft hij ook gedaan. Hij heeft mij eindelijk kunnen helpen. Dankzij hem is de pijn leefbaar geworden.”
Je hebt de interacties met professor Van Buyten en het zorgteam heel mooi omschreven in Kleine grootse momenten. Welke vind jij zelf de mooiste?
Pedrouchka: “Op een gegeven moment ben ik onverwachts drie uur buiten bewustzijn geweest. Mijn man vertelde me achteraf dat de professor toen tegen me is beginnen babbelen. ‘Het is dokter Van Buyten, uw vriend’, zei hij. Dat vond ik zo aandoenlijk. Hij is een hele lieve mens.
Dokter Smet was er trouwens ook de hele tijd bij. Zij moest die avond vertrekken, want ze moest nog ergens naartoe. Zodra ik wakker werd, zei de professor dat hij haar direct ging bellen omdat ze er zo mee inzat. Daar was ik van onder de indruk, dat ze zich nadat ze haar huis was vertrokken nog zorgen maakte om mij. Daaraan merk je dat ze om je geeft. Ondertussen behandelt ze mij niet meer, maar ze komt wel nog vaak langs als ik in het ziekenhuis lig.”
Toverkracht
Over het team van het pijncentrum schreef je ‘zorg is vaak een hart in een uniform’ … wat een prachtige quote! Wie ben je naast professor Van Buyten en dokter Smet het meest dankbaar?
“Ik ben hier eigenlijk altijd perfect geholpen geweest. De artsen zijn hier … de best mogelijke die je je kan inbeelden. Ik word ondertussen al een tijdje verder opgevolgd door dokter Jerjir. Mijn ervaringen met hem zijn heel gelijkaardig als die met de professor. Tijdens mijn boekvoorstelling heeft hij een woordje gesproken. Hij kon het zo mooi uitleggen, waardoor de mensen beter begrepen hoe het is om te leven met chronische pijn. Nadien hebben zoveel mensen mij daarop aangesproken. Ze vonden hem een formidabele arts. Zij konden zelfs voelen dat ik een hele goede band met hem heb. Ik ben blij dat die band door de jaren heen stilaan is gegroeid.
Daarnaast denk ik vooral aan de medewerkers van het secretariaat. Zij kunnen soms precies toveren. Ze weten dat wij verder weg wonen en dat die verplaatsing moeilijk is voor mij. Soms lukt het niet om op een bepaalde dag of uur langs te komen. Dan doen ze al het mogelijke om de afspraken toch op dezelfde dag te kunnen plannen. Ik weet ook dat ik altijd kan bellen om iets te wisselen. Ze houden rekening met mij. Daar ben ik heel blij om.”
Ingestopt in bed
Niet alleen bij de dagbehandelingen van het pijncentrum, maar ook op de verblijfsafdeling neurochirurgie heb je hele warme zorg gekregen. Vertel?
“Toen ik mijn bewustzijn was verloren, heb ik even op intensieve zorgen gelegen. Nadien werd ik terug naar de kamer gebracht. Ik merkte dat iedereen die werkte terwijl ik op de afdeling lag, langskwam om te vragen hoe het was. Ze zeiden dat ze blij waren om me terug te zien. Ondanks dat ze het druk hadden, maakten ze toch tijd om langs te komen. Dat deed me deugd. Toen ik heel misselijk was, heeft een stagiair-verpleegkunde me ‘s avonds zelfs ingestopt in bed. Mooi he.
Ik heb er aan alles gemerkt dat het een hele warme afdeling is. Ze hielden er echt rekening met mij. Ik heb bijvoorbeeld liefst koud water, en dus bracht de logistiek assistent drie keer per dag een nieuwe thermos met koud water. In die periode kon ik weinig eten binnenhouden. De professor raadde me aan om gesuikerde drank of thee te drinken. Toen is er iemand speciaal voor mij thee gaan zoeken. Mijn dochter heeft ook losse thee met veel cafeïne voor me gekocht, want ik had veel hoofdpijn. Die hebben ze een paar keer per dag speciaal voor mij gemaakt. Zo ben ik terug aangesterkt.
Wat ik ook een heel mooi moment vond, is toen de verpleegkundige mijn haren heeft gewassen. Ik had haar dat gevraagd omdat ze nogal vettig waren. Het was druk, maar ze wist dat ik dat op dat moment nodig had en zei dat ik me er beter door zou voelen. Op 15 minuten tijd transformeerde ze van verpleegkundige tot kapster en terug. Ze had zelfs een wastafel bij. Ze deed het zo graag en goed dat het voelde alsof ik bij de kapper zat. En effectief: nadien voelde ik me zoveel beter. Dan besef je des te meer dat al die kleine dingen een groot verschil kunnen maken.”
Klik hier voor meer info over de boeken van Pedrouchka. Per verkocht exemplaar van En toen werd ik wakker schenkt ze 1 euro aan ons pijncentrum, waarvoor dank!
Ben jij ‘een hart in een uniform’ en zoek je een nieuwe uitdaging? De topteams van het pijncentrum en de afdeling neurochirurgie zoeken versterking. Klik op de links om de vacatures te bekijken.
Lees meer:
- Pijncentrum als 1 van 5 centra erkend voor neurostimulatie bij clusterhoofdpijn
- Wat is het verschil tussen het chronische pijncentrum en het acute pijnteam? Pijnverpleegkundigen Nele en Celine vertellen (170.07 KB) "Bestand"
- Vitaz eerste ziekenhuis dat ontsteking facetgewricht endoscopisch behandelt
