Anderhalf jaar geleden kreeg borstkankerpatiënte Valerie (42) haar laatste chemosessie in het Oncologisch Dagziekenhuis van campus Beveren. Met een heuse spandoek werd ze die dag onthaald door vriendinnen en sympathisanten. Nu ze over de finishlijn is in haar strijd tegen kanker, wil Valerie graag haar zorgverleners bedanken en lotgenoten inspireren.
“Voor mijn laatste chemosessie had ik aan de ingang van het ziekenhuis afgesproken met mijn vriendin Jolien. Zij is ook spoedverpleegkundige bij Vitaz en wilde op haar vrije dag meekomen om mij te steunen. Toen ik toekwam aan de draaideur, had ik nog helemaal niet door. Ik was nog een berichtje aan het sturen. Ineens beginnen ze te roepen en te klappen, zie ik een aantal vriendinnen met een spandoek staan en word ik gefilmd. Even wist ik niet waar ik het had. Dat was echt niet normaal”, lacht Valerie. Hoe meer ze terugblikt, hoe harder haar oogjes blinken.
Bekende patiënt
“Boven aan het revalidatiecentrum stonden zelfs mensen die ik niet kende te klappen om mij aan te moedigen. Er hingen zoveel ballonnen. Echt zalig. Ik vermoedde al dat Jolien iets ging doen om het te vieren, maar dit had ik echt niet verwacht. Dat was next level.”
Een memorabel moment, en niet alleen voor Valerie. “Vele maanden later moest ik voor een onderzoek naar Sint-Niklaas. Toen ik me inschreef aan de onthaalbalie werd ik herkend door de medewerkster. ‘Dat was jij toch met die spandoek hé?’, vroeg ze. Ik stond perplex. Dat ze dat heeft onthouden … en dat ze mij herkende met mondmasker en zonder mijn mutsje … dat is echt straf. Blijkbaar zat zij die dag in Beveren aan het onthaal.”
"De dokter zei: 'Ik ga mijn lunchpauze opschuiven
zodat ik je er mee tussen kan nemen voor een biopsie.'
Daar was ik van onder de indruk."
Pas bevallen
Het verhaal van Valerie startte met de geboorte van haar tweede zoontje. “In augustus 2021 ben ik bevallen. Ongeveer een maand later voelde ik iets in mijn borst. Ik gaf borstvoeding, dus dacht dat het misschien een ontsteking was. De vroedvrouw raadde me aan om het verder te laten onderzoeken. Na een echo in september bleek het een abces. Het was 2,5 centimeter groot. Ik kreeg antibiotica en moest stoppen met de borstvoeding, wat ik heel jammer vond.”
Op 23 november kwam Valerie terug voor een controle-echo. “Dokter Nackaerts besliste meteen na die echo om ook een mammografie te doen. Daarna zei ze: ‘Ik ga mijn middagpauze opschuiven zodat ik je er mee tussen kan nemen voor een biopsie’. Daar was ik echt van onder de indruk, want dat had ik nog nooit meegemaakt. Drie scans op één dag. Toen wist ik dat er iets mis was. Achteraf hoorde ik dat het gezwel toen al 5 centimeter groot was. Heel schrikwekkend dat het zo snel groeit.”
Lieve dokter
Vervolgens was het enkele dagen bang afwachten. “Mijn gynaecologe dokter Vossen belde me op vrijdagavond met het slechte nieuws: borstkanker. Maandag liet ze me weten dat alle resultaten binnen waren en mocht ik na haar consultaties nog langskomen. Toen hoorde ik dat het triple negatieve borstkanker was. Heel rustig heeft ze me de volledige uitleg gegeven.” Triple negatieve borstkanker is een agressieve vorm die wordt vastgesteld bij 10 tot 15% van alle borstkankergevallen.
“Die hele week ben ik in paniek geweest. Ik kon niet naar mijn kinderen kijken zonder te huilen”, herinnert Valerie zich. “Maar die vrijdag had ik mijn eerste afspraak bij de oncoloog, Vibeke Kruse. Een hele, hele lieve dokter. Zij heeft mij heel helder uitgelegd wat het juist was, wat ze gingen doen en dat het goed te behandelen is, mits dat aanslaat natuurlijk. Ze zei me dat ik er allicht van zou genezen. Dat heeft mij zo gerustgesteld. Plots had ik terug rust in mijn hoofd. Ik dacht: ‘Oké, we gaan dit doen!’ De week nadien heb ik een poortkatheter laten steken. Een dag later ben ik in het Oncologisch Dagziekenhuis gestart met de chemo.”
"Dat sommige verpleegkundigen mij meteen herkennen,
vind ik wel bijzonder. Ze zien hier zoveel patiënten."
Zieken(t)huis
Omdat Valerie in coronatijd in behandeling was, mocht ze niemand meebrengen naar de chemosessies. “Maandenlang zat ik hier elke week in mijn eentje, telkens drie à vier uur lang. Automatisch babbelde ik met de verpleegkundigen als ze langskwamen. Zo heb ik hen vrij goed leren kennen. Zij namen ook de tijd om eens te komen vragen hoe het met me ging. Dat heeft voor mij echt het verschil gemaakt. Het is misschien raar om dit over een ziekenhuis te zeggen, maar ondertussen voel ik mij hier thuis.”
Zelfs nu ze er niet meer hoeft te zijn, gaat Valerie nog naar het Oncologisch Dagziekenhuis. “Ik spring er af en toe nog binnen. Ik ben al eens een doos mercikes gaan afgeven. Nu is het alweer een tijdje geleden, maar ik weet dat sommige verpleegkundigen mij meteen gaan herkennen. Dat vind ik wel bijzonder, want ze zien hier zoveel patiënten.”
Deze en veel meer verhalen over haar gevecht tegen borstkanker deelt Valerie via haar Instagram-account 40_mom_and_cancer. Dat Valerie een empowerende vechter is, valt meteen op. Tegelijk geven haar schrijfsels een authentieke inkijk in haar ervaringen. “Aanvankelijk wou ik vooral mijn eigen omgeving op de hoogte houden over mijn herstel. Zeker in het begin kreeg ik veel berichtjes om te vragen hoe het ging. Ik wou niet voortdurend iemand anders hetzelfde moeten antwoorden. Daar had ik de energie niet voor.”
“Gaandeweg merkte ik dat het me wel deugd deed om het van me af te schrijven. Dat hielp me telkens om het mentaal een plekje te geven. Zeker na de chemosessies had ik daar nood aan. Ondertussen word ik regelmatig gevolgd door lotgenoten. Zij vinden herkenning in mijn verhalen. Ik ben ook bewust heel open geweest om taboes te doorbreken. Het doet me deugd dat het tot nu toe alleen maar positief is onthaald. Hopelijk kan ik anderen inspireren.”
Volg het herstelparcours van Valerie op 40_mom_and_cancer.
Wil jij ook graag een of meerdere van onze collega’s bedanken? Deel jouw bedankje op Facebook of Instagram met de tag @vitaz.sterkinzorg en de hashtag #Mercikes. Of stuur ons een privébericht. En wie weet verras je binnenkort jouw favoriete zorgverlener(s) via onze sociale media.
