Een probleem met een pees heet een tendinopathie. Pezen zijn sterke vezels die je spieren verbinden met je botten. De pijn bij een acute overbelasting begint vaak met een tendinitis of peesontsteking. Er zijn verschillende soorten tendinopathieën in de hand- en polsregio.
Springvinger
Een springvinger of triggerfinger is een veelvoorkomend probleem. We zien het vaker bij diabetici en patiënten met reuma. Bij een springvinger glijden de buigpezen niet meer soepel onder de ‘pulley’ of het bandje waar ze onderdoor lopen.
Stadia van een springvinger
Eerste stadium
In het begin ervaar je voornamelijk pijn. Een klik kan sporadisch optreden, vaak 's ochtends.
Tweede stadium
De blokkage of het klikkende gevoel komt vaker voor en is gemakkelijker op te wekken. De vinger kan nog zonder hulp terug rechtkomen.
Derde stadium
De vinger kan alleen nog met hulp van de andere hand rechtkomen.
Behandelopties
Niet-operatief
Als de springvinger nog niet lang aanwezig is en de klachten mild zijn, kunnen we een niet-operatieve aanpak proberen. Dit kan bestaan uit ontstekingsremmende medicatie, massage, stretching of een cortisoneninjectie.
Operatief
Als de klachten langer aanhouden, wordt vaak een operatie aanbevolen. Hierbij wordt met een klein sneetje het tunneltje geopend door de pulley door te snijden.
De operatie
Ambulant en onder plaatselijke verdoving
Je komt 's ochtends binnen en gaat vrij snel na de operatie weer naar huis.
Duur en nazorg
De operatie zelf duurt niet lang, maar het totale verblijf in het operatiekwartier kan enkele uren duren vanwege de voorbereiding en de nazorg. Als je zenuwachtig bent, laat het dan weten zodat we eventueel iets kunnen geven om je te kalmeren.
Na de operatie
Pijn
Je zal meestal weinig of geen pijn hebben na de operatie.
Vervolgafspraak
Op het dagverblijf krijg je een afspraak voor je volgende controle.
Oefeningen
Het is belangrijk dat je meteen na de operatie begint met de oefeningen hieronder.
De Quervain tendinitis
Een De Quervain tendinitis is een ontsteking van de pezen aan de duimzijde van de pols. De strekpezen van de duim lopen ter hoogte van de pols in een soort tunnel, de peesschede. Soms is hierin te weinig ruimte, waardoor de pezen geïrriteerd worden en pijn gaan geven. Dit geeft vooral pijn bij het wringen met de pols en het bewegen van de duim.
Niet-operatief
We proberen eerst het probleem op te lossen zonder operatie. Zo kan soms eenmalig een spuitje cortisone worden gegeven. Lokaal behandelen met ijs en dwarse fricties kan ook verbetering geven. Als conservatieve middelen de ontsteking niet verhelpen, kan het nodig zijn om de pezen vrij te maken.
Operatief
De operatie gebeurt ambulant en onder plaatselijke verdoving. De operatie duurt niet zo lang. Het totale verblijf in het operatiekwartier kan wel een paar uur duren. Er is namelijk de voorbereiding en ook na de operatie word je nog even gevolgd. Via een klein sneetje worden de pezen vrijgemaakt. Na de operatie krijg je een kleine spalk.
Na de operatie
Op het dagverblijf krijg je een vervolgafspraak. Het is belangrijk om zo snel mogelijk met de vingers te bewegen. Hieronder zie je de oefeningen die je moet doen, ook met je spalk aan. De eerste zorgen zullen door je huisarts gebeuren. Je eerstvolgende afspraak op onze dienst is een vijftal dagen na de operatie. Je spalk wordt dan verwijderd. Veertien dagen na de operatie zullen de draadjes worden verwijderd door je huisarts.
Soms gebeurt het dat de duim en de wijsvinger na de operatie anders aanvoelen. Dit gebeurt omdat we de gevoelszenuw naar deze twee vingers tijdens de operatie opzij moeten trekken. Dit is meestal een tijdelijk fenomeen.
Intersectie syndroom
Minder vaak voorkomend is een tendinopathie van het zogenaamde tweede extensorcompartiment. Vaak is dit het gevolg van herhaaldelijke bewegingen, zoals bijvoorbeeld bij roeien. Er is wrijving tussen de spierbuiken van de APL (duimabductor), en de EPB (korte duimstrekker) met de ECRB (polsstrekker). De pijn zit vaak iets meer naar de handrugzijde in vergelijking met De Quervain. De pijn wordt uitgelokt door de pols te strekken tegen weerstand. In eerste instantie wordt geprobeerd met ontstekingsremmers, kinesitherapie, een polsspalk en een infiltratie de klacht onder controle te krijgen. Bij onvoldoende resultaat stellen we een operatie voor om de pezen los te maken.
Distaal intersectie syndroom
Het zogenaamde distale intersectie syndroom is nog zeldzamer, maar komt nog wel voor bij reumapatiënten, drummers of bij het uitoefenen van racketsporten. Soms komt het ook voor na een niet-verplaatste polsbreuk (5%). Het is een tendinopathie van de strekpees van de duim (EPL) die wrijft met de ECRB en ECRL (polsstrekkers). Deze EPL pees heeft op de plaats waar hij onder het retinaculum (polsbandje) loopt weinig bloedvoorziening en is dus gevoeliger om te scheuren. Er wordt dus sneller overgegaan tot chirurgie, met name het vrijmaken van de EPL.
ECU tendinopathie
De extensor carpi ulnaris (ECU) pees loopt in een groeve en heeft een aparte ‘subsheath’ of peesschede die de pees stabiel houdt bij draaibewegingen van de onderarm. Bepaalde herhaaldelijke manoeuvres kunnen peesontsteking veroorzaken en in sommige gevallen de pees doen verspringen (luxeren) naar de andere kant van de pols. Deze peesontsteking en luxaties kunnen pijn en zwelling geven.
De eerste behandeling is rusten, een polsspalk en ontstekingsremmers. Als er heel veel ontsteking is kan een cortisoneninfiltratie helpen. De operatieve behandeling kan bestaan uit het bevrijden van de ECU pees bij ontsteking of het herstellen of reconstrueren van de subsheath bij luxaties.
FCR tendinopathie
De flexor carpi radialis (FCR) pees ligt in tegenstelling tot alle bovenstaande pezen aan de voorzijde van de pols. De pees loopt in een nauwe tunnel in de pols. Vaak is een FCR tendinopathie het gevolg van artrose (kraakbeenschade) aan een van de polsgewrichten (STT gewricht). Hierdoor ontstaan er botuitsteeksels of ontsteking (artritis) die de FCR pees kunnen aantasten.
Ook hier bestaat de eerste behandeling uit rusten, een polsspalk en ontstekingsremmers. Een cortisoneninfiltratie is mogelijk, maar de definitieve behandeling is het bevrijden van de pees en het oplossen van het onderliggend probleem.
