Wat als je baby veel huilt?

Iedere baby huilt. Naast ander gedrag zoals kijken, geluidjes maken, bewegen, enz. is huilen voor de baby een manier om iets duidelijk te maken. Wanneer een baby huilt, zegt hij eigenlijk dat hij wil dat er iets verandert. 

• Misschien heeft hij honger of krampjes? 
• Misschien heeft hij rust of een verse luier nodig? 
• Misschien wil hij papa of mama dicht bij zich? 
• Misschien moet hij nog ervaringen verwerken? 

Als ouder ga je op zoek naar de betekenis van het huilgedrag en beantwoord je het huilen wat je denkt dat je baby nodig heeft. Op die manier voelt de baby zich ‘gedragen’.

Betekenis van huilen verandert met leeftijd

Gedurende de eerste levensmaanden is het huilen vooral een uiting van ongemak. De baby probeert een evenwicht te vinden tussen dit ongemak enerzijds en rust anderzijds. Met behulp van de ouders leert de baby zich doorheen de eerste maanden te regelen of reguleren. De ouders helpen de baby in het vinden van een ritme om te eten, te slapen, om te gaan met prikkels, enz. Bij de ene baby (of ouder) verloopt dit vlotter dan bij de andere. Naarmate de baby ouder wordt, zullen ook andere thema’s, betekenissen, redenen ... meespelen in het huilgedrag. Zo zal een baby rond 9 maanden bijvoorbeeld beginnen te huilen als mama of papa de kamer verlaten.

Er zijn verschillende definities van overmatig huilen. De klassieke definitie gaat uit van 3 criteria (Wessel). Een baby huilt overmatig wanneer hij minstens 3 uur per dag, minstens 3 dagen per week, gedurende 3 weken op een rij huilt. Het is echter moeilijk om hierin een strikte regel toe te passen. Belangrijker is of je als ouders de onrust en de onzekerheid die gepaard gaan met het huilen, kan (ver)dragen. Met andere woorden, dit is erg verschillend voor elk gezin, elke baby en elke periode.

Om te beginnen moeten we bij overmatig huilen een mogelijke medische oorzaak uitsluiten (bv. maag, darm- of neurologische problemen, infecties) door middel van bijkomende onderzoeken. Wanneer geen medische oorzaak wordt gevonden en de baby blijft toch té veel huilen, is het belangrijk om samen met de ouders te zoeken naar de verschillende factoren die hierin een rol kunnen spelen. 

Sommige baby’s zijn bijvoorbeeld moeilijker te regelen. Wat men ook doet, de baby lijkt steeds te huilen. Men spreekt dan van een regulatiestoornis: de baby kan zich, vaak om onbekende redenen, erg moeilijk aanpassen. Hij/zij kan bepaalde prikkels zoals bijvoorbeeld licht, geluid, geur of verandering in één van deze waarnemingskanalen moeilijk verdragen en gaat dan snel aan het huilen. 

De geboorte van een baby kan bij ouders ook ‘oud’ verdriet en woede oproepen: teleurstellingen, onenigheid, verliessituaties uit het verleden kunnen weer heviger gevoeld worden, nu er (nog) een kindje in het gezin komt. Dit kan door de baby gevoeld en vertaald worden in huilgedrag. Soms voelen ouders en baby elkaars verdriet en kwaadheid en kunnen ze dit niet dragen. Daardoor neemt de machteloosheid en radeloosheid bij de ouders nog toe wanneer de baby overmatig blijft huilen.

De impact van huilen op de gezinssituatie kan overweldigend zijn. Vaak kom je in een vicieuze cirkel terecht. Overmatig huilgedrag van een baby kan bij ouders veel gevoelens oproepen: frustratie, onmacht, verdriet, onzekerheid, schuldgevoel, onrust ... Vaak ontstaan er ook conflicten tussen de ouders. Ouders raken verstrikt in de complexiteit van de situatie. De baby kan deze spanningen aanvoelen en nog onrustiger worden. Soms voeren ouders ook (onnodige) wijzigingen door in de hoeveelheid of het tijdstip van voedingen in de hoop het kindje rustig te krijgen. Vaak heeft dit echter niet het gewenste effect waardoor de onzekerheid bij de ouders alleen maar toeneemt. Steun en begrip van iemand van buiten het gezin, kan dan helpen om deze negatieve spiraal te helpen doorbreken.

Wanneer een baby overmatig huilt, is er hulp nodig uit verschillende hoeken en op verschillende terreinen. We ondersteunen je met een gans team waardoor er meer kans is om tot een oplossing te komen. 

• Het is belangrijk dat we mogelijke medische oorzaken uitsluiten. De kinderarts neemt een grondige anamnese af van het huilpatroon, onderzoekt het kindje en stelt misschien bijkomende onderzoeken voor.
• Daarnaast is de thuisbegeleidende vroedvrouw vaak een eerste en belangrijke steunbron voor de ouders bij het voeden van hun kindje. Ze zoekt samen met hen naar een goede houding, een goede hoeveelheid voeding, beantwoordt vragen over borstvoeding ... en vertrekt daarbij steeds vanuit de visie van de ouders. 
• Verder is het ook belangrijk om aandacht te hebben voor de psychologische kant. In een psychologisch consult probeert de psycholoog of kinderpsychiater - in dialoog met de ouders - te begrijpen wat de baby tracht te vertellen. Ouders en therapeut observeren samen de baby. De therapeut maakt ruimte voor de verhalen van de ouders. Dit kunnen verhalen zijn over de eigen babytijd van de ouders, traumatische ervaringen, vroegere zwangerschappen, de verwachtingen die ze hadden van een zwangerschap, een bevalling of een pasgeboren baby. Maar ook verhalen over wat wel goed gaat, waar ze zich wel trots over voelen als mama of papa en van wie ze steun ervaren. 
• Tot slot kan ook kinesitherapie betekenisvol zijn. Babymassage kan zowel het kind als de ouder helpen te ontspannen. Vaak stimuleert babymassage de binding tussen ouders en kind.