Wat is een hernia van de tussenwervelschijf?
De wervelkolom bestaat uit botten (wervels) die onderling gescheiden worden door een sterk schokabsorberend kussen dat de tussenwervelschijf wordt genoemd.
Er zijn 7 cervicale (nek) wervels, 12 thoracale (borst) wervels, 5 lumbale (onderrug) wervels, 5 sacrale wervels en een stuitbeen. Hernia's van de tussenwervelschijf kunnen optreden in het cervicale, thoracale en lumbale gebied; lumbale en cervicale wervels worden het meest getroffen.
De tussenwervelschijf bestaat uit een zacht gelachtig materiaal in het midden, omgeven door een zeer resistente en fibreuze ring. Deze gelei wordt nucleus pulposus genoemd en is - indien gezond - over het algemeen zacht. Met het ouder worden begint de kern water te verliezen en raakt uitgedroogd. Tegelijkertijd kunnen er scheuren ontstaan in het achterste deel van de fibreuze ring, waardoorheen een deel van de kern kan ontsnappen.
Oorzaken
Schijfdegeneratie is het gevolg van de natuurlijke veroudering van tussenwervelschijven. Het is een 'normaal' proces. Een hernia van de tussenwervelschijf - ook wel een discushernia genoemd - kan worden veroorzaakt door:
- de genen
- fysieke factoren
De gemiddelde leeftijd waarop iemand zenuwpijn in het been (ischias) krijgt ten gevolge van een discushernia, is tussen de 35 en 45 jaar. Het lijkt minder vaak voor te komen bij ouderen.
Zittende beroepen lijken meer risico te lopen dan beroepen met veel fysieke activiteit. Roken, morbide obesitas en een gebrek aan fitheid lijken factoren te zijn die bijdragen aan een hernia.
Sommige onderzoeken tonen aan dat meer dan 50% van de gemiddelde bevolking een niet-symptomatische hernia heeft. De redenen waarom een hernia symptomatisch wordt, zijn in de meeste gevallen niet goed bekend.
Een conservatieve behandeling zal vaak resulteren in verbetering van de symptomen van een hernia en het gehernieerde weefsel zal meestal weer geabsorbeerd worden.
Slechts een klein deel (minder dan 5%) van de mensen die lijden aan arm- of beenpijn als gevolg van een hernia, heeft mogelijk een chirurgische behandeling nodig.
Diagnose
Normaal gesproken veroorzaakt een discushernia een chemische en mechanische irritatie van de nabijgelegen zenuwwortel. Dit kan zich uiten door - in het geval van een lage rughernia - uitstralende pijn in de voorkant van de dij, of pijn in de bil en in de achterkant van het been tot aan de voet (ischias), afhankelijk van welke zenuw precies is aangetast door de hernia.
In het geval van een nekhernia zal de pijn langs de arm uitstralen.
Symptomen van verlies van de controle over de darmen of de blaas worden als ernstig beschouwd en in dat geval moet onmiddellijk medische hulp worden gezocht.
De arts voert een aantal onderzoeken uit die bepalen of de pijn wordt veroorzaakt door een discushernia, zoals:
- MRI (Magnetic Resonance Imaging)
- EMG (Elektromyogram)
- Zenuwgeleidingsonderzoeken worden af en toe gedaan
Behandeling
Niet-chirurgisch
- De primaire behandeling is een goede pijnbeheersing en het gebruik van ontstekingsremmende medicijnen, de geruststelling dat de aandoening waarschijnlijk vanzelf zal verdwijnen en de aanmoediging om zo snel mogelijk weer de normale activiteiten te hervatten. Sommige artsen adviseren fysiotherapie en/of manipulatietherapie, maar het is niet duidelijk of deze behandeling nuttig is.
- Een behandeling die bekend staat als radiofrequente denervatie kan worden voorgesteld om de door de hernia aangetaste zenuw te behandelen.
Chirurgie
Als de symptomen aanhouden en onaanvaardbaar zijn voor de patiënt, en in sommige zeldzame gevallen waarbij de hernia kan leiden tot compressie en irritatie van de zenuwwortels wat ernstige pijn en ongemak veroorzaakt, is een operatie vereist.
Bij chirurgie gaat het meestal om een insnede in de voorkant van de nek (voor een cervicale hernia) of in de rug (voor een lumbale hernia), waarna de gehernieerde tussenwervelschijf wordt verwijderd om de compressie van de zenuw te ontlasten.
Patiënten worden aangemoedigd om zo snel mogelijk na de operatie op te staan en weer te gaan lopen. Het wordt ook aanbevolen dat patiënten hun normale dagelijkse activiteiten hervatten volgens het advies van hun arts.
