Begin september verwelkomen we in twee dagen tijd evenveel nieuwe medewerkers als gemiddeld in een maand. Onlangs was zorgkundige Cindy nog een van hen. Na 15 jaar werken in een woonzorgcentrum maakte ze de overstap naar onze afdeling Heelkunde 5, 6 en 7. “Ik ben hier zo goed onthaald… superleuk!”
Eigenlijk zette Cindy haar eerste stapjes als zorgkundige bij Vitaz al voordat ze haar contract ondertekende. “Tijdens mijn sollicitatiegesprek werd me gevraagd of ik eventueel een paar uurtjes zou willen meelopen op de afdeling.” Dergelijke meeloopmomenten worden wel vaker georganiseerd tijdens onze sollicitatieprocedures. Ze geven sollicitanten de kans om uit te testen of de functie en de afdeling bij hen past. “Eerst ben ik een paar uurtjes tijdens de vroege shift komen inlopen. En dan heb ik gevraagd om ook enkele uren van de late shift mee te draaien. Zo kon ik het verschil ervaren. Het is zodanig goed meegevallen dat het mijn beslissing heeft vergemakkelijkt.”
Vervolgens startte Cindy op 5 juni. “Ik werd meteen vriendelijk onthaald, samen met alle nieuwe collega’s van andere afdelingen. Mijn hoofdverpleegkundige heeft me meteen aan iedereen voorgesteld. Mij viel direct op dat de ingesteldheid hier helemaal anders is dan in het woonzorgcentrum. Ze had blijkbaar de dag voordien al rondgestuurd dat ik zou starten. Zelfs op het planningsbord stond dat ik welkom was op de dienst. Daardoor zei iedereen direct goeiendag. Ze waren allemaal supervriendelijk. En dat zijn ze nog altijd. Dat is een hele andere mentaliteit.”
Bedankmailtje
Het deed Cindy zodanig deugd dat ze na afloop van haar eerste week een prachtig bedankmailtje stuurde. Een fragment daaruit:
Ik voel me zo welkom, zo gewaardeerd. Aan iedereen kan je alles vragen. Ze helpen je graag. Vriendelijkheid wordt hier hoog in het vaandel gedragen. Dit doet enorm veel deugd. Aan het einde van mijn shift bedanken mijn collega’s me altijd voor de hulp. Ik hoorde zelfs dat ze blij waren dat ik hun team kwam versterken. Ik kreeg al van meerdere patiënten complimenten.
Tegelijk is het na 15 jaar werken in een woonzorgcentrum natuurlijk nogal aanpassen. “Daar hebben ze gelukkig veel begrip voor. Ze weten dat ik mijn tijd nodig heb. Ik vind het wel een meerwaarde dat ik direct collega’s in de buurt heb om hulp aan te vragen. Dat had ik vroeger niet altijd. In het woonzorgcentrum moest ik soms naar een ander verdiep om een collega te zoeken. Als er net problemen waren, bijvoorbeeld met een patiënt die niet meewerkte, dan was dat echt niet leuk. Hier weet ik dat er altijd iemand is in de kamers rondom mij.”
"Sommige patiënten boeken verbazend
veel vooruitgang op korte tijd."
Veel meer variatie
Welke grote verschillen met het woonzorgcentrum heb je al ervaren?
Cindy: “Heelkunde 5, 6 en 7 is heel uitgebreid. Het gaat van heupen en knieprotheses tot borstreconstructies. Af en toe hebben we patiënten van neus-keel-oor. Een deel gaat om traumapatiënten. Dat zijn spoedgevallen die iets hebben voorgehad waardoor ze ongepland een operatie nodig hebben. Hier zie je dus patiënten van alle leeftijden.
Nu beantwoord ik regelmatig belletjes van bijvoorbeeld patiënten die na hun operatie niet aan hun smartphone kunnen. Een hele grote verandering is dat ik nu ook patiënten klaarmaak voor operaties, ernaartoe breng en nadien ga halen bij de Recovery. Vroeger zag ik in het woonzorgcentrum enkel de oudere bewoners die daar vast woonden. Daar was ik eigenlijk alleen bezig met de hygiëne. Zowel in mijn takenpakket als in mijn werkomgeving zit dus veel meer variatie.”
Allicht zie jij de patiënten nu sterk herstellen na hun operatie?
“Ja, dat klopt. Het verschil tussen hoe de patiënt binnenkomt en hoe die vertrekt, is enorm. Sommige patiënten boeken verbazend veel vooruitgang op korte tijd. Dat zag ik vroeger veel minder. Ik vind het ook aangenaam dat hier zelden sterfgevallen zijn.”
Lepeltjes geven
Geef eens een voorbeeld van die vooruitgang?
“Onlangs was er een patiënt die zich niet goed meer kon uitdrukken. Eten ging ook moeilijk. Hij dronk vooral water. Op een gegeven moment besloten we om hem Nutridrink te geven, een ingedikt voedingsmiddel met verschillende smaakjes. Dat probeerden we hem met een lepeltje te geven. Toen dat lukte, was hij zo gelukkig! Hij was dolblij dat hij terug iets kon eten.
Op een gegeven moment kwam zijn familie binnen terwijl ik hem eten aan het geven was. Die waren zo intens gelukkig om dat te zien. ‘Oh opa, je bent terug aan het eten!’, zei zijn kleindochter, een twintiger. Ik zag een grote glimlach op zijn gezicht. Omdat de kleindochter daar zo op reageerde, vroeg ik haar of zij zin had om hem verder lepeltjes te geven. Ze reageerde direct dolgelukkig dat ze dat heel graag wou doen. Het geluk van die familie zien op hun gezichten… dat moment is mij wel bijgebleven. Hij kon het niet verwoorden, maar hij was zo blij met die vooruitgang. En daarna is hij ook supergoed vooruit blijven gaan.”
"Hij haalde zijn portefeuille boven om me 20 euro te geven.
Dat had ik nog nooit meegemaakt."
20 euro
In je bedankmailtje vermeldde je ook de complimenten van patiënten. Welk compliment ga je niet meer vergeten?
“Ik moet nu denken aan een voorval waarvan ik niet goed wist hoe ik ermee moest omgaan. Het ging om een spoedoperatie. De patiënte was gevallen en moest geopereerd worden aan haar schouder. De dag dat ze naar huis ging, zat ze nog in haar operatieschort. Er was niet echt iets meegekomen van thuis, want haar man had het niet gevonden. Ik bood haar aan om te helpen.
‘Ja maar… ik heb nog niets om aan te trekken’, zei ze. ‘Je bent toch met kleding aan naar hier gekomen?’, antwoordde ik. ‘Ik zal eens kijken of je die nog kan aandoen.’ Dat is uiteindelijk gelukt. Nadat ik haar had geholpen om zich te wassen, want dat daar had ze het ook lastig mee.
Toen haar man aankwam, was ze al helemaal klaar om te vertrekken. Na haar ontslag, zagen ze mij nog lopen in de gang. ‘Dat is dat meisje die mij zo goed geholpen en verzorgd heeft’, zei ze tegen hem. Daarop haalde hij zijn portefeuille boven en wou hij mij een briefje van 20 euro geven. Dat heb ik toch maar niet aangenomen. ‘Het is met hart en ziel gedaan’, heb ik gezegd. Dat had ik nog nooit meegemaakt.”
Ook eens meelopen op een van onze afdelingen? Dat kan, ook tijdens een inleefmoment in het kader van herscholing. Meer info vind je hier.
