Op zondag 8 oktober zetten de volwassenenpsychiatrie (PAAZ) en kinder- en jeugdpsychiatrie Tilia hun deuren wagenwijd open. Bij de PAAZ-afdeling geven onze medewerkers je onder meer een rondleiding. Wie weet krijg je wel eentje van Femke De Mets. Zij is een van onze allereerste zorgprofessionals. Maar wat houdt dat eigenlijk in?
Dit weekend zal je in het hele land bij psychiatrische instellingen een versierde deur zien staan. Die is het symbool van hun allereerste opendeurdag, de Open Geestdagen. Ook op onze PAAZ-afdeling hebben de patiënten de afgelopen weken naarstig geschilderd, geschreven en geplakt. Het resultaat is een prachtige deur vol persoonlijke puzzelstukjes.
Samen met ergotherapeute Jolien Rooms en zorgprofessional Britt Pauwels leidde Femke dat in goede banen. “De opdracht was om met onze deur iets creatiefs te doen dat onze afdeling representeert. Onze hoofdverpleegkundige Tania vroeg me onlangs om daaraan mee te helpen. Ze vindt dat ik goed ben in mensen motiveren”, glimlacht Femke trots. “En dat is de eerste stap natuurlijk, onze groepen motiveren om eraan mee te willen werken.”
Nieuwe inzichten
Mensen motiveren is inderdaad Femke haar ding. Als orthopedagoge is ze gespecialiseerd in het omgaan met groepen en allerhande groepsdynamieken. Femke kwam recht van de schoolbanken toen ze in februari startte als een van onze eerste zorgprofessionals. Die functie werd specifiek voor het verpleegkundige team van de volwassenenpsychiatrie gecreëerd.
In tegenstelling tot onze zorgondersteuners – die geen hoger diploma of ervaring nodig hebben – hebben de zorgprofessionals wel een relevant bachelordiploma. De drie zorgprofessionals die momenteel op de PAAZ-afdeling aan de slag zijn, hebben allemaal een paramedisch diploma. Zij ondersteunen de verpleegkundigen dus vanuit die achtergrond. Hun niet-verpleegkundige blik levert nieuwe inzichten op, die een meerwaarde zijn voor het hele team. Zo kan het nog meer multidisciplinair werken.
Waarom koos je ervoor om niet als orthopedagoge, maar als zorgprofessional te werken?
Femke: “Werken in de geestelijke gezondheidszorg is altijd een beetje mijn droom geweest. Toen ik van een bevriende verpleegkundige hoorde dat ze bij de PAAZ zorgprofessionals zochten, heb ik niet getwijfeld. Het sprak mij direct aan. Ik vind het nog altijd superleuk om te doen, dus ik ben heel blij dat ik ervoor ben gegaan. Tijdens mijn stages stond ik soms op met het gevoel van ‘Pfff… ik moet gaan werken’. Maar sinds ik hier werk, denk ik ’s ochtends ‘Oh leuk, ik mag gaan werken!’” (lacht)
Vriendengroep
Jij werkt hier precies wel héél graag.
“Dat klopt, ja.” (lacht) “Geen enkele dag is hetzelfde. Mijn job is heel gevarieerd en ik heb veel uitdaging. Dat heb ik nodig. Dit team is ook superfijn. Veel jonge mensen hier. Ondertussen zijn we goed op elkaar ingespeeld. Er is veel vertrouwen. Het voelt alsof ik samenwerk met een groep vrienden.”
Vertel eens wat meer over jouw job als zorgprofessional. Wat moeten we ons daarbij voorstellen?
“Mijn takenpakket komt overeen met dat van een verpleegkundige, maar dan zonder alle verpleegkundige technieken. Ik geef dus geen medicatie en neem geen parameters. Ik heb wel heel veel patiëntencontact. Ik voer veel gesprekken, zowel individueel als in groep. Als orthopedagoog werk je normaal gezien alleen in groep. Ik ben wel blij dat ik ook individuele gesprekken mag voeren. Ik heb soms hele diepgaande conversaties met de patiënten.”
…En daar krijg je allicht veel dankbaarheid voor terug?
“Dat merk ik wel, ja. Ik zag het recent nog bij een patiënte die was binnengekomen nadat ze iets heftigs had meegemaakt. Ze was heel emotioneel en had zeker de eerste dagen nood aan gesprekken. Ik ben veel bij haar geweest. Toen zag ik al dat ze daar heel dankbaar om was. De dagen nadien is ze terug opgebloeid. Ik zag dat ze echt aan het groeien was. Dat was wel mooi om te zien.”
Mooie gesprekken
“Dat zie je hier trouwens vaker. Mensen komen in een crisis toe en zijn heel emotioneel. Op de korte tijd dat ze bij ons zijn, kunnen die crisissen wel overbrugd worden. Dat vind ik altijd mooi om te zien.
Toen de patiënte vertrok, vroeg ze blijkbaar nog om mij te bedanken. Blijkbaar zei ze dat ik er echt voor haar ben geweest en dat het veel voor haar heeft betekend. Dat doet me natuurlijk wel deugd, weten dat ik een verschil heb gemaakt.”
Hoe viel het trouwens mee om de patiënten te begeleiden die jullie deur hebben gemaakt?
“Het is niet evident voor onze patiënten om in een crisis samen aan een groot project te werken. Puur praktisch gezien blijven ze ook niet lang. Er komen dus voortdurend nieuwe mensen bij terwijl anderen vertrekken. Iedereen zit met een andere diagnose en problematiek. Daarom werken we met puzzelstukjes. Dat was een idee van een patiënt die het wel leuk vond om iedereen zijn eigen verhaal te laten vertellen en te tonen dat het heel mooi samen kan vallen. En zo is het ook gegaan met ons project. Er zijn zelfs prachtige gesprekken tussen de patiënten uit ontstaan.”
Elkaar aangemoedigd
Geef eens een voorbeeld?
“Terwijl een van de patiënten er een persoonlijk gedicht op schreef, hoorde ik de anderen zeggen dat ze zich daar wel in herkenden. Dat leidde tot een gesprek waarin ze onderling over hun problemen praatten. Ik zag dat ze elkaar steeds meer begonnen helpen en steunen. Het was mooi om te zien. Zo merk je dat de medepatiënten echt veel betekenen voor elkaar en dat ze elkaar er mee door trekken.
Een van onze patiënten was bijvoorbeeld heel onzeker. Ze durfde er niets op te zetten, maar zat wel de hele tijd bij de deur na te denken over wat ze zou kunnen tekenen. Op een gegeven moment besloot ze om toch eens iets op papier uit te werken. Dat durfde ze nadien niet op de deur te zetten. Tot de andere patiënten en ik haar begonnen aan te moedigen. Wij vonden het allemaal heel mooi. En een dag later zag ik dat het toch op de deur stond. Het was supermooi om te zien dat ze het toch had gedurfd. Soms hebben mensen maar een klein duwtje nodig om er alsnog voor te gaan.”
Nog een duwtje nodig om naar de Open Geestdagen te komen? Dat geven wij met veel plezier. Want een frisse blik op onze psychiatrische afdelingen wil je niet missen. Naast de PAAZ en Tilia zetten in Sint-Niklaas ook Sint-Hiëronymus en Sint-Lucia de deuren open. Klik hier voor meer info.
