Afgelopen zomer startte Myriam De Schuyter als vrijwilligster op de oncologische afdeling Inwendige 8. “Mijn man was zo enthousiast over zijn vrijwilligerswerk aan het onthaal. Toen ik bijna een jaar na Johans overlijden zijn kastje leeg kwam maken, heb ik ook de stap gezet.” Vrijwilligerswerk op haar maat helpt Myriam om het verlies te verwerken. Tegelijk geeft het haar vooral een goed gevoel. “Hij zou zo fier zijn.”
In mei 2020, toen de coronacrisis volop aan de gang was, startte Johan van Landeghem als onthaalmedewerker bij Vitaz. Hij was net op pensioen gegaan na een carrière bij de recherche. “Johan werd hier zeer gewaardeerd”, zegt vrijwilligerscoördinator Inge Geers. “Hij was altijd zeer gewillig, correct en enorm gemotiveerd.”
“Johan deed zijn vrijwilligerswerk enorm graag”, bevestigt Myriam. “Hij vertrok altijd met volle goesting, met de fiets door weer en wind. Hij vond het zo tof. Dat menselijke contact en problemen oplossen, was echt zijn ding. Bij het onthaal met mensen meelopen naar de afdeling, hen op het gemak stellen, een huilend kindje kalmeren met een grapje … dat ging hem heel goed af.”
"Ik heb niet gevraagd om de patiënten,
maar het personeel te mogen ondersteunen."
Slokdarmkanker
Johan was zodanig enthousiast dat hij Myriam overtuigde om ook te starten als vrijwilliger. “We wilden graag na ons pensioen iets terugdoen in plaats van enkel voor onszelf te leven. Ons plan was om zodra ik op pensioen ging samen bij Vitaz vrijwilligerswerk te doen. Daar keken we naar uit. Afgelopen juli was het zover, maar ondertussen is alles anders gelopen.”
Helaas werd Johan ziek in augustus 2022. De diagnose? Een ongeneselijke slokdarmkanker. “Het is allemaal heel snel gegaan. De prognose was dat hij nog enkele maanden te leven had, maar zelfs dat is hem niet meer gegund. De week na de diagnose belandde hij op Spoed. Toen werd hij op de oncologie-afdeling opgenomen in kamer 28. Daar heeft hij gelegen tot hij nog geen twee weken later is heengegaan.”
Schitterend idee
“Toen Johan bij Inwendige 8 lag, had ik hem al voorgesteld om na zijn dood als vrijwilliger te komen helpen op deze afdeling. Hij vond dat een schitterend idee. Ik wou graag iets terugdoen uit dankbaarheid. Zeker Nabiha, met wie ik nu samenwerk, heeft zoveel voor hem gedaan. Hij had daar zoveel respect en dankbaarheid voor. Johan was graag bij Inwendige 8. Hij vond dat hij er goed verzorgd werd en had heel veel respect voor het personeel.”
Na het overlijden van haar echtgenoot, had Myriam een aantal maanden tijd nodig. “Mijn hoofd stond even helemaal niet meer naar vrijwilligerswerk. Ik had amper de kracht om mezelf recht te houden. Het ging niet. Het idee dat ik dit op een dag zou doen, bleef wel in mijn achterhoofd zitten. Toen ik bijna een jaar na Johans overlijden zijn kastje leeg kwam maken, heb ik de stap gezet.”
Waterkannen & thermossen
Myriam vroeg of ze vrijwilligerswerk mocht doen bij Inwendige 8. “Ik heb gevraagd om niet de patiënten, maar het personeel te mogen ondersteunen. Vrijwilligers doen normaal gezien eerder babbeltjes met de patiënten, maar dat patiëntencontact wou ik liever beperken. Het ligt nog te gevoelig. Als ik mij nog krachtiger voel en merk dat het gaat, wil ik de patiënten wel graag meer opzoeken.”
“Ik wou liever koffie zetten of eten ronddragen zodat ze wat meer helpende handen op de afdeling hebben. En dat doe ik nu ook. Ik help de logistiek assistenten door bijvoorbeeld waterkannen of thermossen te vullen en rond te dragen. Ik ga wel al de kamers binnen om maaltijden te brengen. Soms help ik de patiënten met boterhammen smeren.”
"Weten dat ik iets goeds doe voor iemand anders,
geeft mij sowieso een goed gevoel."
Gehaakt beertje
Zo komt Myriam ook terug op kamer 28. “Mensen vragen me soms of het emotioneel niet te zwaar is. Nee, integendeel. Ik voel dat ik daar moet zijn. Ik heb er dus zeker geen slecht gevoel bij. Als ik in kamer 28 kom, denk ik altijd even aan hem terug. Het blijft de laatste plek waar Johan heeft geleefd.”
Inwendige 8 is voor Myriam een plek vol dierbare herinneringen. Dat merkte ze meteen toen ze er een jaar na zijn overlijden haar eerste stappen als vrijwilligster zette. “Het eerste waar mijn oog op viel toen ik binnenwandelde, was een gehaakt beertje in een verplegersuniformpje. Het was precies alsof dat beertje me na al die tijd terug welkom heette. Ik heb het voor Johan gemaakt toen hij hier lag. Hij heeft het destijds op zijn kamer omhoog gehangen. En daar had ik het na zijn dood achtergelaten. Zo vreemd om dat plots te zien zitten bij het binnenkomen. Het voelde haast als een teken van hem.”
“Ik denk dat Johan zo fier zou zijn. Het voelt alsof ik in zijn voetsporen treed. Ik heb zijn badge aan de mijne gehaakt. Zo is hij telkens een beetje bij mij. Nu kunnen we toch nog samen vrijwilligerswerk doen, zoals we hadden gepland. Ik denk dat het vrijwilligerswerk voor mij een stukje therapie is. Weten dat ik iets goeds doe voor iemand anders geeft mij sowieso een goed gevoel. Het is dus een win-winsituatie. Ik voel mij beter en zij zijn ermee geholpen.”
Ook zin in vrijwilligerswerk? Bij ons kan je op meerdere manieren mee het verschil maken. Meer info vind je hier.
Eerder verschenen:
- Vrijwilligers Palliatieve Zorgen: "Verbazend hoeveel er wordt gelachen"
